Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μη μου μιλάς για ζωή με έρωτες καρμικούς και γραμμένους από τη μοίρα, σχέσεις προκαθορισμένες από την ζωή.
Ούτε τα γνώρισα, ούτε και θέλω.
Έρωτας και ζωή θα πει διεκδικώ.
ΣΕ διεκδικώ. ΤΗΝ διεκδικώ.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή.
Δεν περιμένω από τη μοίρα, το σύμπαν, το γραμμένο να φέρει στη ζωή μου τα “θελω” μου.
Γυρνάω τον κόσμο ανάποδα και κινώ το σύμπαν, ξαναγράφω το γραμμένο, ξεκουνάω τη μοίρα από τη βολή της.
Μην μου μιλάς για γραμμένο και προ-αποφασισμένο, δεν με νοιάζει.
Δεν μου κάνουν οι γραφές στα κιτάπια αγνώστων.
Με νοιάζουν τα κιτάπια που γράφω εγώ.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
Κιτάπια γραμμένα με όλα εκείνα που ορίζει η ζωή.
Με στιγμές και μνήμες, λάθη και πάθη, επιθυμίες και όνειρα.
Κι όλα αυτά να συνοψίζονται σε μια λέξη μόνο.
“Αμοιβαίο”.
Γιατί η ζωή ξεκινάει να γράφεται όταν με τους ανθρώπους σου θα μοιραστείς αυτή τη μαγική στιγμή που αμοιβαία θα υπάρχετε. Αμοιβαία θα νιώθετε. Αμοιβαία θα ονειρεύεστε.
Όλα τα άλλα, είναι ζωή μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και δεν αξίζει σε κανέναν να χάνεται εκεί ανάμεσα.
Η ζωή κι ο έρωτας, μετριούνται στο αμοιβαίο. Μόνο!
