Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην το πιστεύεις το “σ’ αγαπώ” όταν μοιάζει με τεστ αντοχής. Αγάπη δεν είναι να αντέχεις. Είναι να νιώθεις ασφάλεια.
Το “σ’ αγαπώ” να έρχεται ήσυχα.
Όχι να ξεφυτρώνει κάθε φορά που γυρνάς διαλυμένος απ’ την τελευταία απόρριψη, το τελευταίο “δικό σου φταίξιμο”.
Να έρχεται σαν αγκαλιά, όχι σαν νάρκη.
Να κουμπώνει πάνω σου χωρίς να σε κόβει. Χωρίς να χρειάζεται να μικρύνεις ή να ματώσεις για να το φορέσεις.
Δεν είναι “σ’ αγαπάω” όταν πρώτα σου ρίχνουν το φταίξιμο, την ευθύνη, τη σιωπή…
Και μετά σου πετούν μια λέξη για να τα ρίξουν όλα κάτω απ’ το χαλί.
Αυτό λέγεται χειρισμός. Όχι αγάπη.
Το “σ’ αγαπώ” να μην είναι σαν παρηγοριά για τις πληγές που σου άνοιξαν οι ίδιοι.
Να μην είναι το “συγγνώμη” που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Να μην είναι παυσίπονο μετά την καταιγίδα που εκείνοι έφεραν.
Να μην το λένε όταν θέλουν να σε κρατήσουν, ενώ δεν έχουν σκοπό να μείνουν.
Να μην στο ρίχνουν στα μούτρα σαν “πάρε και μη μιλάς”.
Γιατί αγάπη που ζητάει σιωπή, δεν είναι αγάπη. Είναι καταδίκη.
Το “σ’ αγαπώ” να το λες όταν φροντίζεις, όταν νοιάζεσαι.
Όταν σκύβεις πάνω απ’ τον άλλον με τρυφερότητα, όχι με έλεγχο.
Όταν ακούς χωρίς να ψάχνεις τι να απαντήσεις.
Όταν δεν λες ποτέ “στα ‘λεγα”.
Όταν είσαι εκεί, όχι για να κρίνεις — αλλά για να κρατήσεις.
Γιατί εκεί που υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει τεστ.
Υπάρχει παρουσία.
Υπάρχει φροντίδα.
Υπάρχει χώρος να είσαι αυτό που είσαι, χωρίς να φοβάσαι.
Μην το λες το “σ’ αγαπώ” εκεί που δεν υπάρχει φροντίδα.
Γιατί δεν είναι πόσα άντεξες.
Είναι πόσο σε πρόσεξαν.
