Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η αγάπη δεν κάνει και τόσο θόρυβο. Εμείς κάνουμε.
Της φορτώσαμε λουλούδια, επετείους, εκπλήξεις, μεγάλα λόγια και κάτι «πάντα» που λέγονται εύκολα όταν όλα πάνε καλά. Στα δύσκολα να σε δω. Ή μάλλον όχι. Στα εντελώς ασήμαντα να σε δω. Εκεί που δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσεις. Ούτε εντυπώσεις, ούτε ευχαριστώ, ούτε φωτογραφία να ανεβάσεις.
Στο πρωί που ένας από τους δυο είναι στραβωμένος και δεν υποφέρεται. Στο βράδυ που γυρίζει κουρασμένος και δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον να σου πει. Στη γρίπη, στα νεύρα, στη σιωπή, στα «άσε με λίγο». Εκεί παίζεται όλο.
Στο αν θυμήθηκες πώς πίνει τον καφέ του ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί σου, χωρίς να ρωτήσεις για εκατοστή φορά. Στο αν άφησες λίγο φαγητό γιατί ήξερες ότι θα γυρίσει αργά. Στο αν άκουσες τη φωνή του και κατάλαβες από το πρώτο «έλα» ότι κάτι δεν πάει καλά. Στο «στείλε μου όταν φτάσεις» και στο να κοιτάξεις πράγματι το κινητό μέχρι να φτάσει. Όχι επειδή πρέπει. Επειδή σε νοιάζει, γαμώτο.
Αυτό είναι το δύσκολο με τη φροντίδα. Δεν μπορείς να την προσποιηθείς για πολύ. Κάποια στιγμή θα βαρεθείς. Θα ξεχάσεις. Θα φανεί. Γιατί τα μεγάλα τα κάνουμε όλοι μια στο τόσο. Ένα τραπέζι, ένα δώρο, ένα ταξίδι, μια δήλωση που θα θυμόμαστε χρόνια.
Η καθημερινότητα όμως είναι ένα κράμα από μαγεία και ρουτίνα. Θέλει να είσαι εκεί και την επόμενη μέρα. Και την παραπάνω. Και μια άθλια Τρίτη του Νοέμβρη που κανείς δεν είναι όμορφος, κανείς δεν έχει κέφι και δεν παίζει μουσική από πίσω.
Εκεί έχω δει τις μεγαλύτερες αγάπες. Και εκεί έχω δει και τις μεγαλύτερες απάτες.
Γιατί μπορεί κάποιος να σου πει χίλιες φορές ότι σ’ αγαπάει.
Αλλά αν πρέπει κάθε φορά να του εξηγείς πώς να σε προσέχει, κάποια στιγμή κουράζεσαι να μεταφράζεις.
