Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δε σας τρομάζει ο θάνατος.
Όχι σαν την τελευταία πράξη μας, όχι σαν διαδικασία, όχι σαν γεγονός. Από τη στιγμή που αρχίζεις να χάνεις δικούς σου ανθρώπους μαθαίνεις να τον δέχεσαι. Όχι να τον αποδέχεσαι, αλλά να ζεις με αυτό το γεγονός που μπορεί να συμβεί σε όλους μας.
Δεν ξέρω γιατί δεν μπορείτε να καταλάβετε πως η ζωή είναι μικρή και σε μάς δίνεται πολύ μικρό ποσοστό να επέμβουμε σε αυτήν. Όσο κι αν δε μάς αρέσει, έτσι είναι.
Δουλειές, υποχρεώσεις, προβλήματα που πρέπει να λύσουμε όλοι καθημερινά, δεν αφήνουν χρόνο για να μπορέσουμε να ευχαριστηθούμε όσο θέλουμε ανθρώπους, ενδιαφέροντα, στιγμές.
Και πάμε κι εμείς με περίσσια υπεροψία και κάνουμε ό,τι μπορούμε να καταστρέψουμε όποια πιθανότητα για ευτυχισμένες στιγμές έχουμε. Ζούμε ο καθένας τα προσωπικά του δράματα, που άλλα μας βρήκαν και άλλα τα προκαλέσαμε. Βλέπουμε τους ανθρώπους ανταγωνιστικά και τη ζωή μόνο ανηφόρα με την ελπίδα πως θα κατηφορίσει κάποια στιγμή.
Αυτή τη στιγμή –που τόσο πολύ επιθυμείς- έχεις σκεφτεί πως μπορεί να μην τη ζήσεις ποτέ; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πως σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία σου μέρα πάνω στη γη; Είπες τα «σ’ αγαπώ» σου; Τις «συγγνώμες» σου; Tα «σε θέλω» σου; Τα «αντίο» σου; Τα «σάλτα γαμήσου» σου;
Μια ανάσα είναι η ζωή κι ακόμη κι αν χρειαστεί να φας τα μούτρα σου πολλές φορές να θυμάσαι μόνο εσύ μπορείς να την κάνεις να αξίζει. Δεν έχει σημασία αν εκείνος ο έρωτας δεν ευδοκίμησε. Δε θα ήταν έρωτας, αλλιώς δε θα έκλαιγες. Δεν έχει σημασία αν αυτός ο φίλος σε πούλησε. Δε θα ήταν φίλος. Δεν έχει σημασία αν η οικογένειά σου -εξ αίματος- δε σε υποστηρίζει. Οικογένεια δεν είναι μόνο οι δεσμοί αίματος.
Άνοιξε τα μάτια σου. Αφουγκράσου την καρδιά σου και μαζί με το μυαλό θα τη βρεις την άκρη. Να θυμάσαι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο κι όλοι περπατάμε πάνω σε ένα πολύ λεπτό στρώμα πάγου. Κανείς δεν ξέρει πότε θα κάνει κρακ και θα βρεθείς μέσα στο παγωμένο νερό.
Μην αφήνεις τις στιγμές να φεύγουν. Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να σηκώνει τοίχους και εγωισμούς σε ό,τι έχει να κάνει με συναισθήματα. Ακόμη και στην απογοήτευση συνειδητοποιείς πως ζεις. Κι αυτό είναι από μόνο του ένα πολύτιμο δώρο.
Ζήσε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Γιατί κανείς μας δεν ξέρει αν υπάρχει τελικά.
