Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Με εμπόδια και ενοχλητικές διαφημίσεις της νέας σου ζωής, κοιτώ τη δική μου και νιώθω τυχερός που είμαι ο θεατής και όχι ο πρωταγωνιστής.
Κάθομαι στην απαλή βελούδινη καρέκλα του “θεάτρου” και με εισιτήριο πρώτης θέσης σε βλέπω στον νέο σου ρόλο. Κρατώ σημειώσεις για το τέλος. Για τα συνολικά συμπεράσματα.
Η ώρα περνά και χάνεται η ουσία της παρουσίας μου.
Διαπιστώνω έναν εκνευρισμό, καθώς αισθάνεσαι ότι είμαι παρών.
Ναι, ακόμη μια φορά παρών, για το έργο της νέας ‘σεζόν’.
Τούτη τη φορά λάμπεις, αλλά κάτι λείπει.
Το αυθεντικό συναίσθημα;
Μα ναι, σίγουρα αυτό, γιατί έχει πολλές απαιτήσεις ο νέος ρόλος. Λίγο το άγχος της μεγαλοσύνης, λίγο η αταίριαστη εικόνα ανθρώπων ανόητων, που θεωρούν ότι η γνώση αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας.
Η γνώση κάποτε ήταν ευτυχισμένη πριν μπλέξει με την προδοσία.
Δεν είναι παρά δύο αταίριαστα θηλυκά, που αναγκάζονται να νταραβεριστούν.
Εσύ διαλέγεις ποια είσαι.
Εγώ, είπαμε, παραμένω θεατής!
Στο τέλος, χειροκροτώ.
Η παράσταση ήταν τέλεια.
