Γράφει η Νεφέλη
Πήρα μολύβι και χαρτί και τη μορφή σου ζωγραφίζω πάλι.
Γράφω το όνομα σου ξανά και ξανά σιγοψυθιρίζοντάς το.
Κοιτώ τις φωτογραφίες σου και εύχομαι να μπορούσα με ένα φύσημα να σου έδινα ζωή και πνοή.
Θα ήθελα για μια στιγμή μονάχα να έχω την δύναμη αυτή.
Να γίνω κι εγώ ένας μικρός Θεός.
Να κλείσω τα μάτια κι όταν τα ανοίξω να σε δω να στέκεσαι μπροστά μου.
Όμορφος, χαμογελαστός, να με κοιτάς με μάτια λάγνα.
Κι εγώ να απλώσω τα χέρια μου για να σε κλείσω μέσα στην αγκαλιά μου.
Είμαι εδώ για σένα και σε περιμένω.
Θέλω να έρθεις κοντά μου.
Πονώ όταν σε θέλω και δεν σε έχω. Μαρτύριο η απουσία σου, η μοναξιά αβάσταχτη.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω ένα πράγμα θα άλλαζα. Την στιγμή που σου είπα πως είναι προτιμότερο να πάψουμε να είμαστε μαζί.
Εγώ έφυγα πρώτη. Εγώ δεν είχα την υπομονή, το σθένος και την δύναμη να παλέψω για μας. Εγώ φοβήθηκα και δείλιασα.
Κι όλες αυτές τις λανθασμένες μου αποφάσεις τώρα τις πληρώνω. Βαρύ το τίμημα. Επώδυνο και βασανιστικό αλλά μου αξίζει.
Μόνο μια σκέψη με παρηγορεί και μου δίνει ελπίδα. Πως ίσως, μου δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία για να σου αποδείξω πως τώρα πια είμαι διαφορετική, πως η πίκρα που σε έχασα με άλλαξε και πως ξέρω πια πολύ καλά πόσο πολύτιμος μου είσαι.
Μια δεύτερη ευκαιρία σου ζητώ. Τι λες; Τη δικαιούμαι;
