Γράφει η Γεώρα
Εγώ αγαπούσα εσένα. Τελεία και βάλε και ένα θαυμαστικό μαζί!
Εγώ αγαπούσα εσένα! Με όλα τα στραβά και τα ίσα μαζί. Σε όλες τις μουντές μέρες και σε εκείνες που έβρεχε καταρρακτωδώς. Σε όλες τις ημέρες που ήταν καλοκαίρι, που ήμουν στην αγκαλιά σου μέσα στο νερό, που με πείραζες, μου έβαζες λάδι στην πλάτη. Που μοιραζόμασταν εκείνο το βερίκοκο.
Εγώ σε αγαπούσα το φθινόπωρο που αρχίζαμε και παίρναμε διαφορετικούς καφέδες, εγώ ζεστό και εσύ ακόμα παγωμένο. Που μου δάνειζες τη ζακέτα σου, που με φιλούσες τρυφερά όπως τρυφερά αλλάζουν οι εποχές.
Σε αγαπούσα στις παραξενιές και στα νεύρα σου. Στα «άσε με τώρα» που φώναζαν «καταρρέω, σε έχω ανάγκη». Στους τσακωμούς που κατέληγαν σε φιλιά με πάθος, στα αγγίγματα, στις προσμονές του κορμιού και στις κοφτές ανάσες μας.
Στις καλημέρες που με γαργαλούσες για να χαχανίζω και στις καληνύχτες με τα υποκοριστικά. Στα μηνύματα και στα άκυρα τηλεφωνήματα για να δεις αν είμαι καλά.
Στις αλήθειες σου!
Εγώ όμως, σε αγαπούσα ακόμα και στα ψέματά σου. Σε εκείνα που με κοιτούσες μέσα στα μάτια και μου έλεγες! Εγώ σε συγχωρούσα στα δύσκολα, στις πληγές που δημιούργησες!
Εγώ αγαπούσα εσένα! Την πληγωμένη σου καρδιά, το παιδί που ζητάει αγάπη και συγχώρεση. Εγώ, αγαπούσα εσένα. Ευχή ή κατάρα, είναι η αλήθεια μου. Θέλω να το θυμάσαι τώρα στο χώρια, πως κακία δεν σου κράτησα καμία! Μονάχα μου άφησες μια πικρή γεύση στα χείλη. Και σε είχα στο μυαλό μου σαν φράουλα γεμάτη μιαν άνοιξη που κατακτά τον χειμώνα!
Εγώ αγαπούσα εσένα! Κρίμα που δεν το είδες. Ελπίζω κάποια στιγμή να με αγαπήσουν με τον ίδιο τρόπο! Ξέρω πως μου το εύχεσαι γιατί το αξίζω!
