Γράφει η Γεώρα
«Από το εμείς στο εγώ ανελέητη πτώση!». Αυτό ήμασταν. Μία πτώση!
Μου χρέωσες έναν ενικό αριθμό, ένα μοναχικό, που ενώ είχε μάθει στις αγκαλιές να κλείνεται τα βράδια, τώρα στριφογυρίζει στο διπλό κρεβάτι μόνο του, για ώρες, μέχρι να ξημερώσει. Κοιμάται λίγο, έχει πρησμένα μάτια, θολό μυαλό και μια θλίψη εν όψει καλοκαιριού.
Τραβάει ένα ζόρι μόνο του. Θέλει να διαγράψει, μα δεν μπορεί. Ζούσε για δύο και ξαφνικά πρέπει να ζήσει για ένα. Μιλούσε για αγάπη, για χάδια. Είχε όνειρα κοινά που τελικά ήταν μονόπλευρα. Πάλευε σε δύσκολες συνθήκες και χάριζε χαμόγελα.
Και τώρα; Πόσα χρόνια πήγαν χαμένα;
Και τόσος πόνος στην ψυχή γιατί; Είναι βαρύ φορτίο να νιώθεις τελικά!
Και σε κάθε βήμα, σε είχα μαζί μου. Ή μήπως νόμιζα πως ήσουν; Και σε κάθε στιγμή, σε ήθελα μαζί μου. Και κάθε ανάσα, ήθελα να συνοδεύεται από τη δική σου!
Και κοίτα να δεις τελικά που μετράω μόνο τις δικές μου. Μονές και κοφτές!
Και αυτός ο ενικός που μου χρέωσες, σαν καύσωνας που μου παίρνει την ανάσα, με έχει αγκαλιάσει!
