Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Είναι όμορφη η ζωή αρκεί να μη τη παίρνεις ποτέ στα σοβαρά. Πρέπει να τη γλεντάς. Να την αφουγκράζεσαι πριν καν τη ζήσεις. Πρέπει να τη ζεις μέχρι το μεδούλι να δεις μέχρι που μπορεί να σε πάει. Να τη γεύεσαι και να τη μυρίζεις γιατί η γεύση και η μυρωδιά σου δίνει το κίνητρο να τη δοκιμάσεις ξανά.
Είναι όμως και δύσκολη. Δύσβατη, γεμάτη εμπόδια, πικρές, στεναχώριες, κλάματα. Ζόρια που τραβάνε πολύ. Ανηφόρες που δε ξέρεις πώς να τις ανέβεις και αρρώστιες που δεν έχουν γιατρειά αλλά και άλλες που τις νίκες, τις πηδάς και φτάνεις μαζί τους στην ίαση σα να έχεις κατακτήσει το πιο σημαντικό τρόπαιο, αυτό της δικής σου ζωής.
Είναι ένα τεράστιο βιβλίο η ζωή, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Χωρίς κενές σελίδες και σημεία στίξης και είναι δική σου, ατόφια που σου συστήνεται από τη πρώτη μέρα που ανοίγεις τα μάτια και τη περπατάς έτσι όπως είναι ακριβώς.
Χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς να μπορείς να την αλλάξεις απλά διαλέγεις για λίγο μονοπάτι μέχρι να ξαναβρεθείς και πάλι εκεί που θα σε οδηγήσει ξανά από μόνη της!
