Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Και κάποιες περιμένουν τη στιγμή που θα ζωντανέψει η εικόνα του ιππότη στο λευκό άλογο. Περιμένουν υποσχέσεις για ένα σ’ αγαπώ άλλοτε αληθινό άλλοτε ψεύτικο. Αρκεί ο πρίγκιπας να είναι πιστοποιημένος με το Ε9 και τον αριθμό του IBAN.
Και αναρωτιέσαι το σύνηθες…ένα “τι του βρήκε” που πλανάται στην εποχή μας στον αέρα. Και κάπως έτσι, το παραμύθι τείνει να αλλάξει μορφή χωρίς κανείς να έχει το θάρρος να το παραδεχτεί.
Ο δράκος δεν είναι απέναντι αλλά δίπλα σου, είναι ο καθημερινός σου φόβος. Κι ο ιππότης, αλλάζει όνομα και δεν κρατά σπαθί. Κρατά αποδείξεις από τα δώρα τα κοσμήματα, την υποτιθέμενη σταθερότητα, και μια υπόσχεση που μοιάζει με ιδιωτικό συμφωνητικό.
Κι όμως, κάπου ανάμεσα στους αριθμούς και στις προϋποθέσεις, κάτι λείπει. Τι λείπει βρε… Εκείνο το αυθόρμητο βλέμμα, που δεν ζητά καμιά εγγύηση. Εκείνο το “σ’ αγαπώ” που δεν χρειάζεται επιβεβαίωση, ούτε υπογραφή.
Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι μήπως τελικά δε χάλασαν οι πρίγκιπες… αλλά οι ιστορίες που μάθαμε να πιστεύουμε.
Και εκείνος ο αληθινός ιππότης, καλή του ώρα να μην έρθει ποτέ καβάλα σε άλογο, αλλά να σταθεί δίπλα σου χωρίς θόρυβο, και πέταλα τροχισμένα. Χωρίς πιστοποιήσεις, χωρίς IBAN, μόνο με κάτι σπάνιο πια: Την πρόθεση να μείνει, και να αγαπά δίχως μπακαλόχαρτα.
