Γράφει η Νεφέλη
Διαβαίνοντας το κατώφλι της νέας χρονιάς που σχεδόν πάντα ξεκινάει αισιόδοξα καθώς η “ελπίδα πεθαίνει τελευταία”, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πετάξει ό,τι τον χαλάει και να κλείσει την πόρτα το συντομότερο σε κάθε τι, που έχει την τάση να τον κρατάει χαμηλά.
Το σκέφτηκα πολύ για να καταλήξω πλέον με σιγουριά έχοντας συντροφιά ένα υπέροχο κόκκινο κρασί ομολογώ, πως ο πολυτιμότερος σύμμαχος στη ζωή είναι το κρυμμένο αυτό δικό μας κομμάτι που βρίσκεται στα βάθη της ψυχής και της καρδούλας μας (και δεν εννοώ το ταίρι μας, αν έχουμε ) αλλά το δικό μας εγώ.
Ναι, αυτός ο έρμος και καταταλαιπωρημένος, που τον πληγώνουμε, του φερόμαστε άσχημα, τον μειώνουμε και πολλές φορές τον βασανίζουμε με τις εμμονές μας, τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες μας.
Αγαπημένα μου εαυτέ λοιπόν, αρχικά σου οφείλω μια συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που δεν σου φέρθηκα όπως σου άξιζε.
Συγγνώμη που επέτρεψα σε ανθρώπους που ήταν πιο λίγοι από σένα να σε πληγώσουν και να σε κάνουν να πονέσεις.
Όχι, δεν θα γίνω εγωίστρια, ούτε θα νοιάζομαι μόνο για την πάρτη μου.
Όμως δεν θα επιτρέψω ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω αυτή τη νέα χρονιά να σε προστατεύσω και να μη σε αφήσω εκτεθειμένο όπως έκανα εδώ και τόσα χρόνια.
Υπόσχομαι επίσης να μη σε καταπιέζω. Ναι, ναι, θα σε αφήσω λίγο να ανασάνεις, να χαλαρώσεις και να ηρεμήσεις.
Δεν θα σε γεμίζω με τύψεις και ενοχές μήπως πρόσβαλες ή μήπως πόνεσες τους γύρω σου.
Οι κακοθελητές και φαρμακόγλωσσοι να πάνε στον αγύριστο. Δεν θα ασχοληθώ μαζί τους. Ούτως ή άλλως τέτοιοι είναι δεν πρόκειται να αλλάξουν.
Αποφάσισα να σε κανακέψω, να σου κάνω τα χατίρια, να σε καλομάθω λίγο παραπάνω. Άλλωστε το αξίζεις και το δικαιούσαι.
Πέρασες δύσκολες στιγμές που δεν σου άξιζαν, το παραδέχομαι.
Πότε δεν είναι αργά για μια συγγνώμη, ελπίζω.
Για αυτό πιστέ μου φίλε, από δω και στο εξής θα φροντίσω να είμαι δίκαιη μαζί σου.
Δεν θα φταις εσύ για όλα τα στραβά που μου συμβαίνουν. Τώρα πια το ξέρω πως φταίνε και οι άλλοι.
Τέρμα οι ενοχές. Και να σου πω ένα μυστικό;
Ας γίνουμε λίγο και κακά παιδιά. Άλλωστε και που ήμασταν όπως πρέπει τι καταλάβαμε;
Δικαιοσύνη λοιπόν εαυτέ μου ή αλλιώς δικό μου εγώ. Ο καθένας θα παίρνει αυτό που του αξίζει.
Και που ξέρεις; Ίσως η φετινή χρόνια να μας πάει έστω και λίγο καλύτερα.
