Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Ξέρεις τι θα πει μίσος; Ξέρεις πόσο δυνατό είναι αυτό το πάθος; Πόσα δεινά επιφέρει σ’ αυτόν που το νιώθει; Πόσο μπορεί να μαυρίσει την ψυχή του και να θολώσει τη σκέψη του; Ξέρεις πόσα αρνητικά συναισθήματα μπορεί να φυλακίσει στην καρδιά του αυτός που το αισθάνεται, μετατρέποντάς τα σε δηλητήριο που σκοτώνει σιγά σιγά κάθε τι μέσα του;
Έκανες πολλά, περισσότερα ίσως απ’ όσα θα μπορούσε κάποιος ν’ αντέξει. Πάτησες πολλές κόκκινες γραμμές και εξάντλησες κάθε όριο ανοχής. Φλέρταρες επικίνδυνα και ασταμάτητα με την αντοχή και την υπομονή μου. Χτύπησες αλύπητα την ψυχή και την αλήθεια μου. Προκαλούσες σχεδόν απροκάλυπτα τον θυμό, την οργή και την ηρεμία μου. Σαν να ήθελες να με κάνεις να σε μισήσω, ξέρεις όμως… δεν θα σου κάνω αυτή τη χάρη.
Δεν θα σου κάνω τη χάρη να σε μισήσω, όχι γιατί δεν αξίζεις να σου χαρίσουν ένα τέτοιο συναίσθημα, αλλά γιατί εγώ δεν αξίζω να γεμίσω την ψυχή μου σκουπίδια. Γιατί έχω μάθει από παιδί, πως τα σκουπίδια τα αφήνουμε έξω απ’ το σπίτι μας και τα πετάμε στον κάδο με την πρώτη ευκαιρία. Έτσι και μαζί σου. Δεν σου έκανα τη χάρη να σε μισήσω, προτίμησα να σε βγάλω απ’ τη ζωή μου και να σε πετάξω στη λήθη, εκεί που αξίζεις να είσαι.
Δεν μ’ αγγίζει πια ούτε το πώς νιώθεις, ούτε το τι λες, ούτε το τι σκέφτεσαι. Δεν μ’ αγγίζει τίποτα που να σε αφορά και ξέρεις γιατί; Γιατί εγώ αποφάσισα να προχωρήσω μπροστά. Αποφάσισα να συνεχίσω να ζω χωρίς αρνητικές σκέψεις, που θα ήταν βαρίδια για τη διαδρομή μου και καμία απ’ αυτές τις αποφάσεις μου δεν σε εμπεριέχει. Γιατί για μένα απλά δεν υπάρχεις πια!
Επιλογές είναι η ζωή μωρό μου κι ο καθένας με τις επιλογές του πορεύεται αγκαλιά. Ο δρόμος που επέλεξα εγώ λοιπόν, δεν περιλαμβάνει ούτε καν τη σκέψη σου. Στο δρόμο που ακολουθώ, δεν υπάρχει τίποτα που να σε θυμίζει.
Επέλεξα απλά να αδιαφορώ και δεν φταίω που δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο. Δεν φταίω που δεν είχες κι εσύ αυτή τη δύναμη. Ξέρω πόσο βασανιστικό είναι το μίσος χωρίς την αμοιβαιότητα, αλλά λυπάμαι, δεν θα σου κάνω τη χάρη να σε μισήσω…
