Δεν σ’ αγαπώ γιατί είσαι τέλειος.
Σ’ αγαπώ γιατί μαζί σου δεν φοβάμαι να είμαι εγώ.
Κι αυτό, είναι ο πιο αληθινός έρωτας που έχω νιώσει ποτέ.
Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Δεν σ’ αγαπώ επειδή είσαι τέλειος.
Δεν σ’ αγαπώ γιατί έχεις όλα όσα θαύμασα.
Σ’ αγαπώ γιατί όταν είμαι κοντά σου, γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.
Γιατί ξαφνικά δεν χρειάζεται να προσποιηθώ.
Δεν χρειάζεται να σωπάσω, να χωρέσω, να μικρύνω.
Μαζί σου δεν γίνομαι κάποιος άλλος. Γίνομαι αυτός που πάντα ήθελα να είμαι.
Εκείνος που λέει τα πράγματα όπως τα νιώθει.
Που γελάει δυνατά, που θυμώνει χωρίς ντροπή, που δεν φοβάται να δείξει την αδυναμία του.
Που σταματάει να ζητιανεύει αποδοχή, γιατί τη βρίσκει στα μάτια σου χωρίς να τη ζητήσει.
Σ’ αγαπώ γιατί βγάζεις από μέσα μου εκείνον που είχα κρύψει.
Που νόμιζα ότι είχε χαθεί σε κάτι παλιούς έρωτες που δεν άντεξαν το βάρος του «μαζί».
Εκείνον που δεν παρακαλάει, δεν εκβιάζει, δεν συμβιβάζεται.
Αλλά αγαπάει με αξιοπρέπεια. Με καθαρό βλέμμα. Με αλήθεια.
Και ξέρεις κάτι; Αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ.
Ότι με σένα νιώθω ελεύθερος να είμαι εγώ.
Ότι δεν φοβάμαι να τσαλακωθώ, να αφεθώ, να νιώσω μέχρι το μεδούλι.
Γιατί κάθε φορά που σε αγγίζω, δεν ακουμπώ απλώς εσένα – ακουμπώ εμένα.
Και γι’ αυτό σ’ αγαπώ.
Όχι γιατί είσαι ο τέλειος άνθρωπος.
Αλλά γιατί μ’ εσένα σταματάει να με πνίγει ο ίδιος μου ο εαυτός.
Και για πρώτη φορά… γίνομαι.
Χωρίς φόβο.
Χωρίς «πρέπει».
Μόνο με «θέλω».
