Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν ήταν για πάντα. Δεν ήταν ανεξίτηλο. Δεν ήσουν το μεγάλο πάθος, ούτε η αγάπη που έγραψε ιστορία. Δεν ήσουν εκείνος που θα άλλαζε τα πάντα, που θα έμενε μέχρι το τέλος, που θα με έκανε να πιστέψω ξανά στο “για πάντα”.
Αλλά όταν με ρώτησαν τι ήσουν, είπα ψέματα. Γιατί η αλήθεια είναι πως ήσουν χαραγμένος μέσα μου πιο βαθιά απ’ όσο ήθελα να παραδεχτώ. Ήσουν μια στιγμή που άφησε το αποτύπωμά της. Μια ανάμνηση που αρνείται να ξεθωριάσει. Ένα σημάδι που δεν φαίνεται απ’ έξω, αλλά το νιώθω κάθε φορά που το μυαλό μου ταξιδεύει σε εκείνα τα “σχεδόν” που δεν έγιναν ποτέ “ολόκληρα”.
Δεν ήταν για τατουάζ, αλλά ακόμα σε κουβαλάω. Ακόμα θυμάμαι τη φωνή σου, το βλέμμα σου, τον τρόπο που μιλούσες όταν νόμιζες πως δεν πρόσεχα. Ακόμα σκέφτομαι τις στιγμές που νόμιζα πως θα κρατήσουν λίγο παραπάνω. Ακόμα ψιθυρίζω μέσα μου όσα δεν σου είπα τότε.
Κι όταν με ρώτησαν, αν άξιζε, αν το μετάνιωσα, αν θα το ξαναζούσα… Είπα ψέματα. Όπως τότε. Όπως κάθε φορά που κάποιος με ρωτούσε τι ήσουν για μένα.
Μέχρι να με ρωτήσει ξανά κάποιος, τι είσαι σήμερα για μένα..
