Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σε είπαν υπερβολική.
Γιατί ένιωθες πολύ, μιλούσες πολύ, ήθελες πολύ.
Γιατί δεν ήξερες να καταπίνεις λόγια και να παγώνεις συναισθήματα.
Γιατί όταν πονούσες, φαινόταν. Κι όταν αγαπούσες, ήταν φανερό.
Δεν σ’ ενδιέφερε να αρέσεις.
Σ’ ένοιαζε να είσαι.
Κι αυτό τρομάζει.
Ο κόσμος δεν έχει χώρο για γυναίκες που επιμένουν να μην κρύβουν το «είμαι» τους.
Προτιμούν τις ήσυχες, τις βολικές, τις “λογικές”.
Αυτές που ξέρουν πότε να σωπάσουν, πότε να γελάσουν και πότε να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.
Εσύ δεν έκανες τίποτα από αυτά.
Εσύ χτυπούσες το χέρι στο τραπέζι όταν δεν άντεχες άλλο.
Έλεγες «φτάνει» και το εννοούσες.
Έλεγες «σ’ αγαπώ» και το ένιωθες σε κάθε κύτταρο.
Δεν μέτρησες ποτέ τα λόγια σου. Τα πέταγες στο τραπέζι χωρίς φόβο, μόνο με πάθος.
Κι όσοι δεν άντεξαν… να πάνε στο καλό.
Δεν ήσουν ποτέ υπερβολική.
Εσύ απλώς ήσουν το «πολύ» σε έναν κόσμο από λίγο.
Εσύ απλώς είχες φλόγα, και σε ζήλευαν γιατί καίγονταν δίπλα σου.
Εσύ απλώς ήσουν αληθινή.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο απ’ αυτό.
