Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Πριν γίνεται γονείς ήσασταν δύο. Μοιράζονταν για δύο, αγαπούσατε για δύο, γελούσατε για δύο, και όλα αυτά, δεν τελείωσαν όταν ήρθε στο κόσμο το παιδί σας, απλά άλλαξαν.
Η αγάπη δε μίκρυνε, πολλαπλασιάστηκε, εξωτερικεύτηκε, δυνάμωσε, έγινε ευθύνη, κούραση, άγχος αλλά μέσα σε αυτά η καθημερινότητα ζωντάνεψε περισσότερο.
Άλλαξε προς το καλύτερο, συμβιβάστηκε με το χρόνο, το χώρο, τις προσπάθειες επιβίωσης για μια μέρα ακόμα σα παιχνίδι που δε ξέρεις τι κρύβει η επόμενη πίστα.
Έγινε σύμμαχος στις δύσκολες στιγμές, έγινε σκαλοπάτι για να πάτε παρακάτω, σκάλα για να ανεβαίνετε μαζί κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου.
Έγινε μαραθώνιος που δε τερματίζετε ποτέ και ελπίδα για ένα μαζί που είναι δικό σας.
Και κάπου εκεί το ζευγάρι ξανά γνωρίζετε από την αρχή, υπό άλλες συνθήκες, αλλά θέλω, άλλες προτεραιότητες, αλλά όνειρα , αλλά πιστεύω και άλλες υποσχέσεις που θα τους κρατήσουν για πάντα και λίγο ακόμα….
