Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Υπάρχεις και εσύ, που είσαι ευαίσθητη-ος και με μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο. Με μια «ικανότητα» / «κατάρα» να “βλέπεις” την δυνατότητα του κάθε ανθρώπου, μα την ίδια στιγμή να ξεχνάς πως, αν ο κάθε άνθρωπος δεν “δουλέψει” με τον εαυτό του, είναι αυτός που είναι στο τώρα.
Κι έρχεται εκείνος-η και μπαίνει στην ζωή σου και εσύ, βλέποντας την δυνατότητα πίσω από την προσωπικότητα, αρχίζεις να φέρεσαι στον άνθρωπο όπως θα του άξιζε στο «μετά». Εκείνος-η βρίσκουν κάτι εξωπραγματικό μπροστά τους και φυσικά πέφτουν με τα μούτρα, ενώ εσύ καταλήγεις πληγωμένος και «εξαπατημένος» που δεν σου φέρθηκαν όπως τους φέρθηκες. Ενώ στην πραγματικότητα, η… ικανότητά σου να βλέπει πιο… μπροστά, ή η θέλησή σου, πες το και έτσι, να είναι αυτός-ή «ο ένας» – «η μία», σε… προδίδουν.
Άρχισε να βλέπεις τον κάθε άνθρωπο για αυτό που είναι. Δες τις πράξεις του. Μείνε στις πράξεις του. Δεν φταίει ο άλλος που ξαφνικά του φέρθηκαν σαν να είναι δώρο από τον ουρανό και τα έδωσε όλα μεμιάς, που παραδόθηκε, που τα ‘χασε. Δεν κατεβαίνουν καθημερινά Άγγελοι να φέρονται με αγνή πρόθεση και συναίσθημα και να αγαπούν έτσι ζεστά, ολόκληρα, αναπολογητικά.
Τα ‘χασε λοιπόν και το έζησε, ναι. Με μια όμως διαφορά. Επανήλθε. Σε αυτό που ήταν πριν σε γνωρίσει. Γιατί όσο όμορφο, όσο πλήρες, όσο ζεστό κι αν ήταν όλο αυτό, ήταν από άλλη θέση – θέαση. Της δικής σου, της προετοιμασμένης, της «βλέπω πιο βαθιά» και της απέναντι πλευράς που… ”έπαθε”… κυριολεκτικά αγάπη. Που ξύπνησε κάτι βαθύ από πυρήνα μεριά μέσα του/της και παραδόθηκε αμαχητί.
Γιατί μικρή μου, μικρέ μου, δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι να πιστεύουν στην ουσία του ανθρώπου στις μέρες μας. Δεν υπάρχουν πολλοί, με ανιδιοτελή αγάπη να φέρουν μέσα τους σε τούτο εδώ τον κόσμο. Και εκείνοι που την φέρουν μέσα τους, είναι εκείνοι που είναι εδώ, με τον τρόπο τους να «ανοίξουν» και τους άλλους, σαν έργο να κάνουν, χωρίς να σημαίνει όμως πως πρέπει οι ίδιοι να υποφέρουν.
Αν ανήκεις σ’ αυτούς, δεν είσαι εδώ για να ματώνεις, να πληγώνεσαι, να απογοητεύεσαι. Μα αντίθετα, να μάθεις να επανδρώνεις το σύστημά σου, να οριοθετείς και να αποστασιοποιείσαι απ’ ό,τι λάμπει, γιατί δεν είναι τις περισσότερες φορές χρυσός.
Ο αληθινός χρυσός, που είναι για σένα, θα έρθει ήρεμα, ήσυχα και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Θα σε πλησιάσει με σεβασμό και νοιάξιμο και χωρίς καμία πίεση ή έπαρση. Και να ξέρεις, αυτός-ή θα μείνει και θα είναι και πολύ τυχερός, όπως άλλωστε και εσύ μαζί του/της.
Μέχρι τότε, μάθε να δίνεις όλη σου την ζεστασιά σε σένα. Πότιζε τον κήπο σου να ανθίσει και οι πεταλούδες, στην ώρα τους, θα φανούν.
