Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Εκείνα τα παράξενα τυπάκια που ξεχνάνε να απαντήσουν στο μήνυμα…
Που αφήνουν το «διαβάστηκε» να στέκει σαν καρφί.
Που εξαφανίζονται για μέρες, για βδομάδες, για μήνες.
Και ξαφνικά, θυμούνται.
Θυμούνται να σε κατηγορήσουν.
Να σου πουν «με ξέχασες».
Να κάνουν παράπονο επειδή δεν τους κυνηγάς πια.
Η αλήθεια είναι απλή:
Δεν σε ξέχασα.
Σε βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να μιλάω μόνη μου.
Βαρέθηκα να κρατάω σχέσεις που εσύ πετούσες στα σκουπίδια με την αδιαφορία σου.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια περίεργη λογική:
Όταν εξαφανίζονται, είναι «busy».
Όταν εσύ απομακρύνεσαι, είσαι «αχάριστος».
Όταν εκείνοι σωπαίνουν, είναι δικαιολογημένοι.
Όταν εσύ σιωπάς, είσαι «ψυχρός».
Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι οι σχέσεις είναι αμφίδρομες.
Ότι δεν μπορείς να θες να σε θυμούνται πάντα, όταν εσύ δεν θυμάσαι καν να δώσεις σημάδι ζωής.
Η μνήμη δεν δουλεύει κατά παραγγελία.
Ούτε η αγάπη.
Αν σε ξεχάσω, είναι γιατί πρώτα με έμαθες να ζω χωρίς εσένα.
Κι αυτό το μάθημα, στο έδωσα τζάμπα.
