Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Σε έναν κόσμο, επιθυμώ να καταγγείλω συναισθήματα που άρπαξες φεύγοντας.
Όνειρα που γεννήθηκαν πρόωρα, πνιγμένα στη σιωπή σου.
Σαν τα ψηλόλιγνα βουνά, η ματαιοδοξία περικυκλώνει την ψυχή μου, κι αυτή η ομίχλη δεν σταματά να παίρνει τη μορφή σου.
Ψιθυρίζω δειλά το όνομά σου…
Ορμητικά σαν τον βοριά, ο θυμός βγαίνει από μέσα μου, τσακίζοντας ό,τι άφησες στη μέση.
Σε έναν κόσμο, επιθυμώ να ξεδιψάσω με το νερό της λήθης.
Να γίνει η αγκαλιά σου το έναυσμα της ζωής, καθώς το άρωμά σου θα εξαπλώνεται στο κορμί μου, την άνοιξη να φέρεις.
Να ξανανάψει η φλόγα των ματιών μας, μέσα στο δείλι των στιγμών μας.
Πόσο μου έχει λείψει αυτός ο κόσμος!
Ανάμεσα σε δύο κόσμους κατοικώ.
Σε μια άδοξη μάχη του έρωτα, νικητής και χαμένος.
Μέχρι να ξαποστάσει η ψυχή, η καρδιά θα σέρνεται γύρω σου, σε μια αιώνια καταδίκη επιθυμίας.
