Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξεκίνησε η χρονιά, ξεκίνησαν κι οι ευχές.
Άλλες βαρύγδουπες κι άλλες ψαγμένες. Άλλες ειλικρινείς κι άλλες βαθιά υποκριτικές.
Αλήθεια, τι ευχήθηκες εκείνο το δευτερόλεπτο πριν αλλάξει ο χρόνος;
Εκείνη τη στιγμή που αιωρείται το μυαλό στο “έχω” και “μου λείπεις”.
Ποιος σου έλλειπε;
Ποιον αναζήτησες;
Τι ευχήθηκες;
Κράτα καλά στην ψυχή σου ό,τι σκέφτηκες εκείνα τα δευτερόλεπτα. Κράτα βαθιά μέσα σου εκείνη την αλήθεια της στιγμής. Γιατί εκείνη η στιγμή, ήταν η αλήθεια σου. Εκείνη η στιγμή, ήταν ό,τι είσαι, ό,τι θέλεις, ό,τι σου λείπει.
Κι επειδή δεν σε ξέρω.. κι αλήθεια είναι πως κανέναν δεν ξέρουμε πραγματικά.
Τους ανθρώπους τους ξέρουμε τόσο όσο μας επιτρέπουν, ακόμα κι αν είναι οι πιο “δικοί μας” άνθρωποι, εγώ θα σου ευχηθώ, ό,τι αναζήτησες, ό,τι ευχήθηκες, ό,τι σε έκανε να βουρκώσεις ή να λαχταρίσεις, σ’εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα της χρονιάς που έφυγε, να βρουν έναν τρόπο και να σου γεμίσουν την ζωή, στην χρονιά που ήρθε.
