Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεκάδες τραγούδια, εκατοντάδες, ίσως έχουν γραφτεί θέλοντας να αποδώσουν φόρο τιμής στην αγάπη, στο συναίσθημα, στον έρωτα, στο πάθος, στη μοναξιά.
Μα κανένα από αυτά δεν μπορεί να δώσει το αληθινό νόημα των συναισθημάτων. Κανένα τραγούδι δεν είναι αυτό που όσες φορές κι αν τα ακούσεις, όσες φορές κι αν δακρύσεις, θα σε κάνει να νιώθεις πιο όμορφα.
Θα σου δώσει μία παρηγοριά, μια ελπίδα, ένα όνειρο ή κάτι καινούργιο. Κάτι που θέλεις να έρθει ή ίσως κάτι που θέλεις να ξεχάσεις.
Στην ουσία, τη μοναξιά σου την γνωρίζεις μόνο εσύ. Και από την καλή και από την ανάποδη.
Τη μοναξιά σου δεν μπορεί κανένας να την νιώσει, δεν μπορεί κανένας να την αγγίξει.
Να καταλάβει συναισθήματα που δείχνεις ότι έχεις χωρίς να έχεις. Χαμόγελα που χαρίζεις χωρίς να τα νιώθεις. Καλημέρες που αραδιάζεις χωρίς να τις εννοείς.
Στην πραγματικότητα γινόμαστε ρομπότ συναισθημάτων.
Στην πραγματικότητα το μέσα μας μόνο εμείς το ξέρουμε, ο καθένας για τον εαυτό του.
Η φράση “σε κατανοώ, σε καταλαβαίνω, σε νιώθω, σε αισθάνομαι,” δίνουν μία παρηγοριά.
Στην ουσία όμως είναι το απόλυτο τίποτα.
Ακόμα και αν προσπαθήσει κάποιος για τα παραπάνω, εσύ ξέρεις πως πάντα είσαι μόνος σου.
Πως μόνος σου ήρθες στον κόσμο και ίσως μόνος σου θα φύγεις από αυτόν.
Γιατί τη δική σου μοναξιά την έχεις φτιάξει όχι μόνο με τα τραγούδια, όχι μόνο με την απώλεια, όχι μόνο με τη χαρά.
Η μοναξιά σου έρχεται τις νύχτες και σου τραβά την κουρτίνα, σβήνει τα φώτα και κάθεσαι να την αντιμετωπίσεις.
Σου χαϊδεύει τα αυτιά να ακούσεις αυτά που θες…
Καμιά φορά σε χλευάζει μήπως σου δώσει ένα χαστούκι και σε ξυπνήσει, μήπως την συχτηρίσεις.
Αλλά όλα αυτά τα τερτίπια της τα ξέρεις πολύ καλά.
Γιατί τον χαρακτήρα σου μόνο εσύ μπορείς να τον χειριστείς.
Αυτή η ρουφιάνα δεν ξέρει πόσο έχεις αγωνιστεί και πόσο έχεις πληγωθεί.
Και κάθεται σαν την λεχώνα και σε περιμένει να αντιδράσεις.
Ίσως βρεθεί το κατάλληλο τραγούδι και την νικήσεις.
