Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Κάθε μέρα που περνάει και γνωρίζοντας πως δε γυρίσει πίσω, μας αποδεικνύει ότι ο χρόνος κυλά. Αμείλικτα, σταθερά κι αδιαφορώντας για μας. Αντιθέτως.. εμείς πρέπει να μάθουμε να τον εκτιμούμε, να τον υπολογίζουμε, να τον σεβόμαστε μα κυρίως να προσπαθούμε να τον αξιοποιούμε όμορφα κι ουσιαστικά.
Κι εγώ έστω κι αργά τα καταλαβα και επίσης έκανα ό,τι μπορώ να τα εφαρμόσω σε μια φάση ωστόσο που είχα μείνει ολομόναχη. Έχοντας αφήσει πίσω πολλά επειδή έπρεπε. Έχοντας βγάλει από τη ζωή μου ανθρώπους από κάθε κατηγορία.
Κι εκεί.. ματώνεις μα ακριβώς εκεί λυτρώνεσαι και ξαναγεννιέσαι σαν άλλος Φοίνικας από τη στάχτη του. Το ίδιο συνέβη και σε μένα αγάπη μου. Παράλληλα βέβαια συμβαίνει και κάτι άλλο, λυπηρό κάπως, λογικό από την άλλη.. Έπαψα να πιστεύω κι εγώ στους ανθρώπους, δυσκολευόμουν πλέον να εμπιστευτώ την ίδια τη ζωή. Δεν περίμενα πλέον τίποτα κι από κανέναν..ούτε καν από το όποιο σύμπαν. Επικεντρώθηκα στο τώρα, σε μένα, στο οτιδήποτε μπορούσα να έχω. Προφανώς αυτό δε λέγεται ζωή ακριβώς αλλά επιβίωση αλλά κι αυτό έρχεται η στιγμή που μοιάζει πολυτέλεια κι αξίζει να παλεύεις για να το καταφέρεις. Σκληρό να σου λείπουν αυτονόητα αλλά όταν πια έχεις πάει σε άλλο επίπεδο.. δεν κάνεις εκπτώσεις!
Κι εκεί κάπου που συνηθίζεις έτσι κι εκπαιδεύεσαι να μη σε ενοχλεί όσο είναι δυνατόν.. κάποιος εν αγνοία σου ανακατεύει την τράπουλα. Ό,τι κι όσα κοπίασες να κοιμήσεις και να σε πείσεις ότι είσαι οκ τουλάχιστον.. κάπως ξυπνούν και διεκδικούν!
Μια επανάσταση που δεν ελέγχεις συμβαίνει στη ζωή σου, ένας σεισμός στα σπλάχνα σου κι ο τόπος δε σε χωρά. Μια συνωμοσία που δεν ξέρεις αλλά σε βγάζει από τα νερά σου, από το βόλεμά σου. Κάτι απειλεί να γκρεμίσει τους τείχους που έχτισες γύρω σου. Ακούγονται ήχοι.. κλειδιών που κάποιος προσπαθεί να ανοίξει μια πόρτα κι εσύ χαμένη εντελώς στο κατώφλι, δεν αποφασίζεις αν θα τον καλέσεις στα ενδότερα- κι αν ναι, αν θα κάνεις απλώς καφέ ή και όνειρα ξανά!
Ε ναι λοιπόν..
Ήρθες όταν δε σε περίμενα κι αυτό είναι το πιο όμορφο!
Όχι.. δεν μπορώ να μαντέψω το αποτέλεσμα όμως δε με νοιάζει. Δεν σκοπεύω να αφήσω φόβους, ανασφάλειες και παρόμοιες αποσκευές να με εμποδίσουν να ζήσω. Να το ζήσω ό,τι κι αν είναι.
Ε ναι λοιπόν..
Ήρθες όταν δε σε περίμενα κι αυτό είναι το πιο όμορφο!
Αξίζει να δοκιμάσω. Πρέπει να διαπιστώσω αν μου έχει όντως κάτι φυλαγμένο η ζωή. Αν έχω πάρει τα μαθήματά μου.
Ήρθες και δεν κρύβω ότι είναι συγκλονιστικό μα συνάμα τρομακτικό. Κι εγώ πολλά υπήρξα αλλά σίγουρα όχι δειλή!
Αρκεί προς το παρόν που ήρθες.. μου φτάνεις κι ως αφύπνιση για την ώρα.. ελπίζω και θα κάνω τα πάντα να είσαι έρωτας κι όχι ακόμη λίγη διδακτέα ύλη!
