Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν είναι τα «σ’ αγαπώ». Δεν είναι τα μεγάλα λόγια, οι όρκοι, οι υποσχέσεις.
Ο έρωτας δεν είναι αυτά που λέγονται.
Είναι αυτά που δεν χρειάζεται να ειπωθούν.
Είναι να κοιτάζεσαι με κάποιον και να καταλαβαίνεις τι σκέφτεται, τι νιώθει, τι φοβάται, χωρίς να χρειάζεται να ψάχνεις τις σωστές λέξεις.
Γιατί οι λέξεις μερικές φορές χαλάνε τα πράγματα.
Και ο έρωτας δεν είναι κάτι που εξηγείται. Είναι κάτι που αισθάνεσαι.
Έρωτας είναι να καθόμαστε δίπλα-δίπλα, σε ένα αμάξι, σε ένα κρεβάτι, σε ένα μπαλκόνι, και να μη χρειάζεται να πούμε τίποτα.
Και να μη βαραίνει η σιωπή.
Να μην είναι αμήχανη. Να μην είναι κενό.
Να είναι επικοινωνία χωρίς ήχο.
Να είναι άνεση.
Να είναι κατανόηση.
Γιατί με όλους μπορείς να γελάσεις, να μιλήσεις, να κάνεις σχέδια, να πεις ιστορίες.
Αλλά με ελάχιστους μπορείς να σωπάσεις.
Με ελάχιστους μπορείς να καθίσεις και να νιώθεις πλήρης, χωρίς να ψάχνεις κάτι να πεις για να γεμίσεις το κενό.
Γιατί δεν υπάρχει κενό.
Έρωτας είναι να χωράμε στις ίδιες σιωπές.
Να μη χρειάζεται να εξηγήσουμε τίποτα.
Γιατί ό,τι χρειάζεται να ειπωθεί, έχει ήδη ειπωθεί… χωρίς λέξεις.
