Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έρωτας είναι να τολμάς να ζήσεις αυτό για το οποίο δεν προορίστηκες.
Να αφήνεις πίσω σου όλα τα «πρέπει» που φόρεσαν στην πλάτη σου.
Να ξεγυμνώνεσαι από τις φωνές που σου είπαν τι «ταιριάζει», τι «επιτρέπεται», τι «είναι σωστό».
Έρωτας είναι να διεκδικείς αυτό που κάποιοι σου είπαν πως δεν μπορείς.
Να μην τρομάζεις μπροστά σε τείχη, σε απόρριψη, σε δυσκολίες.
Να βουτάς εκεί που όλοι οι άλλοι είπαν «μην πας, θα πνιγείς».
Κι εσύ να πνίγεσαι και να ξαναβγαίνεις στην επιφάνεια γελώντας, γιατί έζησες.
Ο έρωτας δεν έχει λογική.
Δεν χωράει σε εξισώσεις, σε «αν» και «εφόσον».
Είναι φωτιά που καίει το πρόγραμμα και τα σχέδια.
Είναι ανατροπή που σε κάνει να πετάς όταν όλοι σου λένε να περπατήσεις προσεκτικά.
Έρωτας είναι να πεις «ναι» εκεί που όλα γύρω σου ουρλιάζουν «όχι».
Να δώσεις το χέρι σου σε άνθρωπο που δεν «σου ταιριάζει», που δεν εγκρίνουν, που δεν χωράει στα καλούπια τους.
Να φτιάξεις δικό σου κόσμο με τα δικά σου υλικά, ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι χτίζουν με τα έτοιμα.
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη πράξη επανάστασης από το να ερωτεύεσαι αληθινά.
Γιατί ο έρωτας είναι το αντίθετο του βολέματος.
Είναι η άρνηση του ασφαλούς, του βέβαιου, του μετρημένου.
Είναι η ζωή έξω από το κουτάκι που σου έδωσαν.
Κι αν πονέσεις; Θα πονέσεις.
Αν χάσεις; Θα χάσεις.
Αλλά θα έχεις ζήσει. Και αυτό κανείς δεν μπορεί να στο πάρει.
Έρωτας είναι να τολμάς.
Να καίγεσαι για ό,τι σου είπαν πως δεν γίνεται.
Κι εσύ, να το ζεις. Έτσι απλά.
