Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν θέλει πολλά πολλά, υπερβολές, φρου φρου κι αρώματα.
Δεν θέλει σκηνικά κλεμμένα από ταινίες.
Δεν θέλει να πέσεις στα γόνατα, σαν να παρακαλάς για κάτι.
Ούτε σαμπάνιες θέλει με φράουλες, σαντιγές και κάμερες να θαμπώνουν τη στιγμή.
Ένα μονόπετρο το δίνεις ακριβώς όπως αγαπάς, απλά, ήσυχα κι αληθινά!
Με απλοχεριά, με ψυχή, με καρδιά.
Με εκείνο το αμήχανο τρέμουλο στο χέρι, όχι από αδυναμία, αλλά από την ανδρική ευθύνη που αναλαμβάνεις.
Έτσι προσφέρεις ένα μονόπετρο!
Όχι σαν κόσμημα, σαν όρκο αιώνιο.
Όχι σαν μόδα, σαν υπόσχεση ζωής.
Όχι για να το δείξει, αλλά για να το κουβαλάει στην ψυχή της σαν κάτι πολύτιμο, κάθε μέρα που θα ξυπνάει δίπλα σου.
Έτσι προσφέρεις ένα μονόπετρο!
Το προσφέρεις εκεί που οι στιγμές είναι αληθινές.
Μπορεί να είναι σε μια ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα.
Μπορεί στην κουζίνα του σπιτιού, με δυο καφέδες πάνω στο τραπέζι.
Μπορεί στο δρόμο, ένα βράδυ που περπατάτε σιωπηλοί.
Δεν μετράει καθόλου το μέρος.
Μετράει το βλέμμα σου όταν της το δίνεις.
Μετράει το να σε νιώσει εντελώς ξεγυμνωμένο, δίχως άμυνες. Και να της λες με δυο λόγια, “εσύ γαμώτο, μόνο εσύ’!
Έτσι προσφέρεις ένα μονόπετρο!
Με την ανάσα κομμένη και την ψυχή σου φωνάζοντας από τα βάθη της.
Κι εκείνη, πίστεψε με, αν είναι η γυναίκα σου, δεν θα κοιτάξει καθόλου το πετράδι, θα κοιτάξει τα μάτια σου που θα λάμπουνε αφόρητα.
Δεν έχει σημασία, σου λέω, αν θα είναι μικρό ή μεγάλο, αν θα είναι από διάσημο κοσμηματοπωλείο ή από μια μικρή βιτρίνα της γειτονιάς σου.
Το βάρος του δεν είναι στο χρυσάφι του, είναι στο χέρι που της το προσφέρει.
Είναι στο θάρρος που έχεις να σταθείς μπροστά της και να πεις, “σε διάλεξα, και σε θα διαλέγω κάθε μέρα που θα ξημερώνει”.
Έτσι προσφέρεις ένα μονόπετρο!
Κι αν το κάνει δικό της, αν το δεχτεί, να ξέρεις πως δεν θα το φοράει μόνο στο χέρι της. Θα το φοράει στην καρδιά. Κι εκεί, άμα μπει, δεν ξανά – βγαίνει ποτέ.
Μα να θυμάσαι πάντοτε κάτι!
Δεν είναι το δαχτυλίδι που θα την κρατήσει κοντά σου.
Είναι ο τρόπος που θα το προσφέρεις.
Η αλήθεια που θα δει στα μάτια σου.
Η πίστη που θα νιώσει στην καρδιά σου.
Γιατί μια πραγματική γυναίκα φίλε μου, δεν συγκινείται από καράτια, αυτό το κάνουν τα κοριτσόπουλα κι οι γκόμενες.
Μία πραγματική γυναίκα συγκινείται από την σιγουριά, από τον αντρίκιο λόγο, από την δέσμευση που δεν σπάει για τίποτα στον κόσμο.
Γι’ αυτό λοιπόν, όταν έρθει εκείνη η στιγμή, μην το παίξεις σαν ρόλο, να είσαι ο εαυτός σου.
Μην το κάνεις επίδειξη. Στάσου όπως είσαι, με την ψυχή σου καθαρή. Και πες της το πιο απλό και το πιο δυνατό σου, “εγώ εσένα διάλεξα, κι είναι για πάντα”.
Έτσι, που λες, χαράζονται οι στιγμές.
Έτσι γεννιούνται οι οικογένειες.
Έτσι γράφονται οι ιστορίες.
Κι έτσι προσφέρεις ένα μονόπετρο!
