Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Ας το πούμε καθαρά. Το γνήσιο θηλυκό δεν ταιριάζει παντού. Και δεν προσπαθεί καν.
Μεγαλώνουμε με έτοιμα καλούπια. Να είσαι γλυκιά, αλλά όχι πολύ. Δυνατή, αλλά όχι απειλητική. Σέξι, αλλά “με μέτρο”. Έξυπνη, αρκεί να ξέρεις πότε να σωπαίνεις. Κάθε καλούπι κρύβει τον ίδιο κανόνα. Μη γίνεις πολύ από αυτό που είσαι, μπορεί να ενοχλήσεις κάποιον.
Το γνήσιο θηλυκό, κάποια στιγμή, σταματάει να ζητάει συγγνώμη γι’ αυτό. Όχι επειδή θέλει να προκαλέσει. Επειδή δεν έχει πια λόγο να μικραίνει.
Δε χωράει σε καλούπια γιατί δεν είναι μία εκδοχή. Είναι σκληρή όταν χρειάζεται, τρυφερή όταν το επιλέγει και όχι όταν της το επιβάλλουν. Στέκεται μόνη της, χωρίς να κάνει πόλεμο απέναντι σε όποιον της φέρεται με αλήθεια. Είναι ερωτική χωρίς να ζητάει έγκριση. Σοβαρή χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Δεν είναι “πολύπλοκη”. Είναι ολόκληρη. Και ολόκληρη σημαίνει χωρίς κομμένα κομμάτια για να χωρέσει κάπου.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτή. Το πρόβλημα είναι όσοι δεν έχουν συνηθίσει μια γυναίκα να υπάρχει με τους δικούς της όρους, χωρίς να ζητά την άδειά τους. Τη λένε “δύσκολη” όταν βάζει όρια. “Πολλή” όταν έχει άποψη. “Παράξενη” όταν αρνείται να μικρύνει για να χωρέσει σε μια εικόνα που έφτιαξε κάποιος άλλος.
Δε φτιάχτηκε για να χωράει. Φτιάχτηκε για να είναι. Και αυτό της φτάνει.
Δε χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε δύναμη και ευαισθησία. Ξέρει πως δεν είναι αντίθετα, είναι το ίδιο πράγμα σε διαφορετικές στιγμές. Δε σβήνει τη φωτιά της για να μη φοβίσει κανέναν. Δεν υπάρχει για να είναι βολική σε κανέναν.
Κι αν αυτό κάποιον τον τρομάζει, δεν είναι δικό της βάρος να το κουβαλήσει.
Γιατί όσοι θέλουν να τη χωρέσουν σε καλούπι, δε θέλουν εκείνη, αλλά θέλουν μια βολική εκδοχή της. Και το γνήσιο θηλυκό, αργά ή γρήγορα, το βλέπει καθαρά. Φεύγει με το κεφάλι ψηλά. Όχι γιατί δεν άξιζε, αλλά γιατί δε χρειάζεται να μικρύνει για να την αγαπήσουν σωστά.
Όποιος τη θέλει αληθινά, δεν προσπαθεί να τη χωρέσει πουθενά. Της αφήνει όλο τον χώρο.
Και αυτό δεν είναι απαίτησή της. Είναι το ελάχιστο που της αξίζει.
