Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Μην μου ζητήσεις να κάνω άλλη υπομονή.
Μην μου ζητήσεις να κάνω δώρο άλλη σιωπή.
Η σιωπή είναι χρυσός, η υπομονή είναι αρετή.. τσιτάτα που τα λες εύκολα για να γλιτώσεις από τον κόπο να πάρεις την ευθύνη!
Ναι, την ευθύνη που σου αναλογεί, για όσα νιώθεις, για όσα κάνεις, για όσα δεν κάνεις.
Μην μου πεις άλλο ένα τσιτάτο!
Πες μου μια αλήθεια. Πες μου τι νιώθεις. Πες μου τι θες. Πες μου τι ονειρεύεσαι.
Μίλα ρε!
Μίλα με λέξεις.
Μάθαμε στην ευκολία της σιωπής και ξεχάσαμε πώς είναι να μιλάμε.
Πνιγήκαμε στα ανείπωτα μην τυχόν και βγούμε από τις γραμμούλες μας.
Όχι ρε! Δεν θέλω να διαβάσω την σιωπή σου. Δεν με νοιάζει να μεταφράζω σιωπές και βουβαμάρες.
Ο θεός σου έδωσε φωνή για να μιλάς.
Για να λες θέλω, νιώθω, μπορώ!
Την βαρέθηκα και την υπομονή, και την σιωπή, και το χρόνο που πρέπει να τον δίνεις λέει ο μύθος για να βρίσκει ο καθένας τον εαυτό του.
Αν θες να βρεις τον εαυτό σου στη σιωπή, τράβα στο Θιβέτ!
Εδώ είναι η ζωή, και σε αυτή τη ζωή, αρμόζουν οι λέξεις.
Ξέρεις όμως τι γίνεται;
Οι λέξεις, ξεγυμνώνουν. Δημιουργούν μια πραγματικότητα, δημιουργούν προσδοκίες, δημιουργούν ευθύνες και ζωή.
Κι εσύ έμαθες να σωπαίνεις. Έμαθες να αποποιείσαι τις ευθύνες σου.
Έμαθες στην σιωπή.. για να μην παραδεχτείς πως είσαι δειλός μπροστά στη ζωή.
Γι’αυτό σου λέω..
Μην ζητήσεις χρόνο, δεν έχω να σου δώσω.
Μην ζητήσεις υπομονή, μου τελείωσε.
Και μάζεψε και τη σιωπή σου και τράβα παρακάτω.
Εδώ, μιλάμε. Εκφραζόμαστε. Ζητάμε. Νιώθουμε. Κάνουμε λάθη.
Κοινώς, εδώ, σε αυτή τη γειτονιά, ζούμε.
Ζωή κανονική. Αληθινή.
Μίλα! Ζήσε! Τώρα..
