Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Εμείς οι δυο τελικά δεν έχουμε πόλεμο, δεν ήμαστε αντίπαλοι, δεν ήμαστε εχθροί.
Άσχημες στιγμές έχουμε μόνο μάτια μου, λάθη που ευτυχώς διορθώνονται, χθες που τα χάσαμε και καλύτερα αύριο που το ξέρω πως θα έρθουν στο τέλος.
Από σήμερα έχεις τον λόγο μου πως δεν θα κάνω άλλα λάθη, πως δεν θα αφήσω εγωισμούς και θύμους να σκεπάζουν τα όμορφα και να μας κρατάνε άλλο χώρια.
Πέρασε πολύς καιρός που τα βράδια έπαψαν να με χτυπάνε γροθιές στο πρόσωπο, πολύς καιρός που τα τραγούδια σταμάτησαν να με κολλάνε στον τοίχο, που οι άσχημες εικόνες έπαψαν να με πυροβολούν κι έμαθα πια!
Δεν λέω ότι δεν μου λείπεις, λέω ότι πια το διαχειρίζομαι.
Λέω ότι συνήθισα κι ότι πια δεν με πονάει. Ότι τελικά τα έχω βάλει σε μια σειρούλα μέσα μου.
Πες το ωριμότητα, πες το αυτογνωσία, πες το παραδοχή ή σοφία.
Εκείνο το μίσος που ερχόταν και μου κράταγε συντροφιά τις ζόρικες νύχτες το έχω στείλει στο διάολο και ακόμη παραπέρα, μαζί με κάθε αρνητικό συναίσθημα και κάθε άσχημη σκέψη.
Τώρα πια τις ζόρικες νύχτες, τις νύχτες που δεν είσαι εδώ, συντροφιά μου κρατάνε κάποιες όμορφες κουβέντες σου, εκείνο το μαγικό χαμόγελο σου, το άρωμα σου που έχει ποτίσει όλο μου το είναι κι οι χτύποι της καρδία σου όταν πλαγιάζεις δίπλα μου.
Τώρα πια εκείνο το θυμωμένο παιδί που ούρλιαζε μέσα μου μεγάλωσε, έγινε άντρας σωστός.
Έδωσα όλες τις μάχες μου αμέτρητα βράδια, νικήθηκα και νίκησα.
Μπαρούτι μυρίζω πια, χαϊδεύω τις πληγές μου, αγαπώ τις ήττες μου και υπερηφανεύομαι για τις νίκες που πέτυχα.
Πολύς καιρός πέρασε που δεν ζητάω ανταπόδοση συναισθημάτων, δεν ρωτώ τι κάνεις εσύ για μένα, λίγη σημασία έχει.
Σήμερα αυτό που με κρατάει, αυτό που θα μας σώσει και αυτό που με νοιάζει, είναι τι κάνω εγώ για σένα!
Σήμερα το σημαντικό είναι να είσαι εσύ καλά γιατί έτσι θα είμαι και εγώ. Γιατί θέλω να χαμογελάς και να είμαι εγώ η αιτία, γιατί είσαι πιο όμορφη όταν γελάς και γιατί μου αρέσει να σε φροντίζω και να σε νοιάζομαι.
Σήμερα μάτια μου θέλω να γίνω το λιμάνι σου μετά από κάθε φουρτούνα που θα συναντάς.
Να γίνω η λιακάδα που σου χαϊδεύει τα μαλλιά.
Η ομπρελά σου σε κάθε άγρια καταιγίδα.
Η ασπίδα που θα μπαίνει μπροστά σε κάθε τι που θα σε τρομάζει.
Από σήμερα θέλω να είμαι το μαντίλι που θα σκουπίζει κάθε δάκρυ σου, ο γιατρός των πληγών σου, ο φύλακας των φόβων και των πιο κρυφών μυστικών σου. Της ζωής σου συνοδοιπόρος, των μαχών σου συμπολεμιστής και των ονείρων σου προστάτης.
Το μαξιλάρι σου θέλω να είμαι να ακουμπάς το κεφάλι σου μετά από κάθε δύσκολη ήμερα και να ξαποσταίνεις.
Αυτός που θα αντέχει την γκρίνια σου, τις παραξενιές σου, ο κυματοθραύστης των εκρήξεων σου όλες εκείνες τις στιγμές που θα έχεις τα νεύρα σου.
Αυτός που θα σου κλείνει το στόμα σου όταν θυμωμένη θα φωνάζεις με ένα φιλί.
Το “ηρέμησε”, το “μη φοβάσαι”, το “εγώ είμαι εδώ”.
Ο καλύτερος φίλος σου, ο εραστής σου κι ο άντρας σου θέλω να είμαι.
Ο κλόουν που θα σε κάνει να γελάς δυνατά όταν θα το έχεις ανάγκη.
Το χέρι που θα σε κρατάει όταν θα πέφτεις κι αγκαλιά που θα κουρνιάζεις.
Η καλημέρα κι η καληνύχτα σου, το σ΄ αγαπώ που σου αξίζει και το πιο δυνατό σου σε θέλω.
Όχι άλλα λάθη πια γιατί σήμερα ξέρω…
Εγώ θα σε “πνίξω” από αγάπη και αυτή τη φορά θα το κάνω σωστά, θα μιλάω λιγότερο και θα ακούω πιο πολύ, θα σου δίνω απλόχερα χωρίς να ζητώ, θα παλέψω για μας, θα πολεμήσω σκληρά.
Και στο τέλος θα δεις πως κι δυο θα νικήσουμε, γιατί τελικά έμαθα ότι στην αγάπη αν νικήσει ο ένας νικάνε κι οι δυο μάτια μου!
