Γράφει η Μαρίνα Κρητικού
Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις; Ποια τα όρια και οι αντοχές σου; Συνήθως μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτές τις ερωτήσεις με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία μας, αλλά και τις δυσκολίες που έχουμε αντιμετωπίσει. Ίσως κάποιες φορές ακούγοντας διάφορα εφιαλτικά σενάρια που συνέβησαν σε κάποιους ανθρώπους, να τα σκεφτούμε και να πούμε ότι αν μας τύχαιναν δεν θα είχαμε το κουράγιο να τα αντιμετωπίσουμε. Όμως ο άνθρωπος κρύβει τέτοια απεριόριστη δύναμη, την οποία μπορεί και επιστρατεύει όταν πραγματικά την έχει ανάγκη.
Ο εαυτός μας είναι τόσο πολυσύνθετος, που καλά κρυμμένες πλευρές του δεν βγαίνουν στην επιφάνεια στην καθημερινότητα μας. Συνήθως τις μέρες που απλά ξυπνάμε και ακολουθούμε ρομποτικά έναν ρυθμό κάνοντας όσα απαιτεί το πρόγραμμα της ημέρας, βλέπουμε τον εαυτό μας σε έναν ρόλο που γνωρίζουμε καλά. Ο ρόλος αυτός, συνεπάγεται στο να φέρει εις πέρας όλες τις δουλειές που πρέπει να γίνουν. Είναι τόσο προβλέψιμος, που καταλήγει να είναι βαρετός και να πέφτει στη ρουτίνα. Τα μικρά ζητήματα που προκύπτουν, είναι ικανά να μας κάνουν να “πνιγούμε σε μια κουταλιά νερό”, με αποτέλεσμα να αγχωνόμαστε και πολλές φορές ίσως και να πανικοβαλλόμαστε.
Όταν όμως γίνει κάτι πραγματικά δυνατό και δύσκολο, τότε βρίσκουμε μια ψυχραιμία και μια σταθερότητα, της οποίας την ύπαρξη μπορεί και να μην γνωρίζαμε. Για χρόνια μας ακολουθούσαν οι ταμπέλες από την πατρική μας οικογένεια, σύμφωνα με τις οποίες είμαστε “τεμπέλης”, “αδύναμος”, “άμαθος” και όλα τα άλλα στερητικά επίθετα. Και όταν ακούς από σημαντικά για εσένα πρόσωπα αυτούς τους χαρακτηρισμούς, τους πιστεύεις και πορεύεσαι στην μετέπειτα ζωή σου μέχρι να σου συμβεί κάτι που να σε ταρακουνήσει.
Τότε είναι που βρίσκεις εσωτερικές πηγές δύναμης που δεν ήξερες καν ότι υπήρχαν και βλέπεις μια άλλη πλευρά σου που εκπλήσσει ακόμα και εσένα. Εκεί που θα περίμενες να τα έχεις χάσει και να μην ξέρεις πώς να αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να παγώσεις, εκεί επιδεικνύεις μια παροιμιώδη ψυχραιμία και χειρίζεσαι την κατάσταση με τον πλέον κατάλληλο τρόπο. Όταν μετά το τέλος της περιπέτειας αναλογίζεσαι τα όσα έγιναν, δεν μπορείς και εσύ ο ίδιος να μην θαυμάσεις τον εαυτό σου και να μην σου πεις μπράβο. Τελικά όλοι κρύβουμε πλευρές που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη.
