Λεπτό δεν πήρα τα μάτια μου από πάνω σου. Όταν εσύ πονούσες, ξάπλωνα πλάι σου για να σκουπίσω τον ιδρώτα σου.
Όταν εσύ θύμωνες, ήμουν εκεί για να κρατώ τα χέρια σου, μην τυχόν και κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Όταν δεν μπορούσα να σε ακουμπήσω, μου έφτανε που απλά μπορούσα να σε κοιτάω.
Όταν μπορούσαμε να περπατήσουμε στους δρόμους, η ευτυχία μου και το καμάρι μου για εσένα, έλουζε όλο μου το είναι.
Ήσουν ένας αγώνας, ένας γολγοθάς που ήξερα πως με τη βοήθεια και την αγάπη μου, θα καταφέρεις να τον αντέξεις.
Αρκεί να μην άφηνες το χέρι μου. Αρκεί να μου έδινες την αγάπη σου για να μπορώ να σου προσφέρω κι εγώ το πάθος και την δύναμή μου και να σε τραβήξω έξω, από εκεί που χανόσουν.
Το ότι είχες επιλέξει έναν λάθος δρόμο που σου στερούσε πια κάθε ευτυχία και επιτυχία στη ζωή δεν σήμαινε πως δεν μπορούσες να βγεις από εκεί μέσα. Αρκεί μόνο να το ήθελες και να είχες πλάι σου ανθρώπους να σε αγαπούν, να σε νοιάζονται και να σε προσέχουν.
Κι εγώ σε αγάπησα.
Σε αγάπησα πολύ ψυχή μου.
Όσο ήσουν εκεί κάτω, όσο η κατάστασή σου ήταν κρίσιμη, εγώ ήμουν η καλή, ο άγγελός σου για όλους και τα πίστεψα τα λόγια τους. Πίστεψα στην δήθεαν αγάπη τους.
Συγγνώμη, αλλά άργησα να καταλάβω το σκοπό τους.
Κι εσύ εκεί, να προσπαθείς να κάνεις τα πρώτα σου βήματα και ο αγώνας τους να με βγάλουν έξω από τη ζωή σου ήταν τόσο δυσανάλογα μεγάλος.
Κι εγώ ήταν αδύνατο να τα βάλω με τα θηρία χωρίς να σε έχω στο πλάι μου!
Τί έκανα λάθος για να με κατηγορήσουν;
Σε τι δεν προσπάθησα για εσένα;
Έτσι απλά ήραν και σου είπαν ένα βαρύγδουπο “δεν κάνει αυτή για σένα”.
Το συμπλήρωσαν κι όλας.. “είναι ανήθικη, θα σε πληγώσει” κι εσύ τόσο απλά, τα δέχτηκες όλα.
Μετά από όλα αυτά, τα δέχτηκες όλα.
Πώς, ποιος τόλμησε να πει κάτι τέτοιο για μένα που ήμουν η δύναμή σου;
Ποιος δεν ήξερε πως τα δάκρυά μου έτρεχαν ποτάμι κάθε που γύριζες την πλάτη σου.
Κι εσύ, έτσι απλά πίστεψες έναν άνθρωπο μόνο και μόνο γιατί ήταν “δικός σου”.
Έτσι απλά με παρέδωσες βορά να με κατασπαράξει μια ολόκληρη οικογένεια.
Σ’αγάπησα, σε ερωτεύτηκα, πόνεσα για εσένα, έτρεξα μαζί σου.
Δεν ήθελα κανένα ευχαριστώ και δεν επιδίωξα κανέναν τίτλο “καλής κοπέλας”
Δεν ζήτησα τίποτα εκτός από το δικαίωμα στην αγκαλιά, στη ζεστασιά, μια θέση στην καρδιά σου να μπορώ να νιώθω τα χείλια σου και το γυμνό κορμί σου να γίνεται ένα με το δικό μου για λίγες στιγμές, όταν, όποτε, εφόσον…
Εγώ, ζήτησα μόνο εσένα.
Ήσουν η έννοια μου, ο πόνος μου κι ο έρωτάς μου!
Κι εσύ επέλεξες.
Κι αφού αυτό ήθελες, εγώ αυτό θα υπακούσω.
Θα βάλω τόσα χιλιόμετρα μακριά μας που θα γίνω μια μακρινή ανάμνηση.
Μόνο μια χάρη θα ζητήσω..
Να ζήσεις. Να ζήσεις καρδούλα μου και το ταξίδι στον κόσμο των ουσιών να μεινει ένας μακρινός εφιάλτης.
Η σκέψη μου, η καρδιά μου, θα είναι πάντα η σκιά που θα σε ακολουθεί.
Ο πόνος, η αδικία κι ο σπαραγμός, θα είναι για πάντα αβάσταχτο να αντιμετωπιστούν.
Βλέπεις εγώ, είχα τη δύναμη να ζήσω μαζί σου την δική σου απεξάρτηση.
Εγώ, πώς θα βρω τη δύναμη να απεξαρτηθώ από την απουσία και την έλλειψή σου;
Σ’αγαπάω…
Πόσο κρίμα να μην σπάσει ποτέ αυτός ο συγγενικός κύκλος που έχει χτιστεί.
Πόσο άδικο δυο ψυχές να μην ενώσουν τα κομμάτια τους.
Πόσο άδικα και άγαρμπα μπήκατε και φέρατε το χωρισμό μωρέ..
Κι όπως όλοι έχουν έναν άγγελο να τους φυλάει, εγώ έχω εσένα.
Μπορεί να σε έχασα στη ζωή, όμως θα μείνεις για πάντα χαραγμένος στο κορμί μου.
Αντίο..
