Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Απόψε θα μιλήσουμε για κείνες τις παρολίγον ευτυχίες.. Για κείνους τους έρωτες που ξεκίνησαν “Παρασκευή” και κατέληξαν μια ανιαρή, δυσβάσταχτη “Δευτέρα”.
Σαν τώρα θυμάμαι εκείνη τη νύχτα της ελευθερίας. Της δικής μας ελευθερίας. Σαν τώρα θυμάμαι εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν το πρώτο φιλί. Λίγο πριν τα χείλη σου, σβήσουν τα φώτα γύρω μου. Λίγο πριν με πλημμυρίσουν όλα εκείνα τα συναισθήματα, που δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα αρνούμαι. Ήρθαν σαν χείμαρρος κι έκαναν τα πόδια μου να τρέμουν. Έτρεμα ολόκληρος. Κι ήταν τόσο γνώριμο εκείνο το τρέμουλο. Τόσο οικείο. Ίσως σε μιαν άλλη ζωή να το είχα ξαναζήσει. Ίσως σε μιαν άλλη ζωή, απαλλαγμένος από κάθε φόβο που με δένει, να μπορέσω να χαράξω στην όψη μου, όλα όσα νιώθω για σένα.. Όλα.
Δεν υπήρξα δειλός. Δεν αντιστάθηκα ποτέ σ’όλα εκείνα τα ανυπέρβλητα συναισθήματα που έβρισκαν τις κερκόπορτες της καρδιάς μου διάπλατα ανοιχτές. Μήτε απαρνήθηκα το “απροσδόκητο” και τη πληρότητα που προσφέρει ο έρωτας. Άφηνα πάντα τη ψυχή μου να πλέει σε πελάγη, σ’ουρανούς, σε διψασμένα για έρωτα σεντόνια.
Δεν απέχει και πολύ όμως η δίψα για έρωτα από την καταδίκη που πεισματικά ανακατεύει τα ξεφτισμένα σου ρούχα. Όταν λοιπόν αρχίσει να χαλαρώνει η κλωστή που συγκρατεί το πάθος, όλα εκείνα τα κακοραμμένα “μπαλώματα” της ζωής σου, ξηλώνονται το ένα πίσω από το άλλο. Ξηλώνονται δίχως σταματημό. Στο τέλος εκείνο που μένει είναι το ασάλευτο βλέμμα σου. Κοιτάζεις το κενό και λογαριάζεις τις αυταπάτες, τις φρούδες ελπίδες, τα ημιτελή συναισθήματα κι όλα όσα λεηλάτησαν το κακοποιημένο κορμί σου.
Αναρωτιέσαι τι νόημα έχει να συνεχίσεις. Τι νόημα έχει να επιμένεις σε μιαν ακόμη “παρολίγον ευτυχία”;
Δεν ξέρω αν έχει νόημα. Έπαψα όμως να προδικάζω το τέλος. Αρνούμαι να προσθέσω άλλον έναν έρωτα σ’όλες εκείνες τις μπάσταρδες “Ιθάκες” του παρελθόντος. Δε γουστάρω άλλες ξενιτιές, άλλα ξένα κρεβάτια. Δε γουστάρω τίποτε απ’όλα αυτά. Τίποτε. Δεν θα παραιτηθώ έτσι εύκολα και το ξέρεις.. Δε με νοιάζει η απόσταση, δε με νοιάζει το “ανέφικτο” που βουίζει συνέχεια μες το κεφάλι μου. Δε λογαριάζω μήτε τη μνήμη μου, την εδώ και καιρό άρρωστη. Ούτε τις προτεραιότητές σου που αλλάζουν, λογαριάζω. Δεν θα μείνω σημείωση σε μιαν ακόμη παρωδία με τίτλο “παρολίγον ευτυχία”. Θα ορίσω μονάχος μου αυτή τη φορά την επόμενή μου “ανάσα”, την κάθε μου ανάσα.
Μονάχος μου. Για μένα. Για κανέναν άλλο..
