Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Εϊ, εσύ ο “τέλειος”. Εσύ ο όμορφος, ο έξυπνος, ο καλός, ο ευγενικός, ο αλάνθαστος, εσύ ο άγιος… Θα ήθελα να μου πεις, γιατί κρίνεις και σχολιάζεις το διπλανό σου, το συνάνθρωπό σου. Δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις ή απλά θέλεις να τον υποβαθμίσεις, για να πείσεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό γι’ αυτό; Μήπως θέλεις να ρίξεις την υπόληψη του στα μάτια άλλων ή θέλεις να καλύψεις κάποιο δικό σου κενό;
Όποια και να είναι η αιτία, θα σε συμβούλευα να σταματήσεις να ασχολείσαι με τους γύρω σου και να κάνεις έναν αυτοέλεγχο, προτού ξανανοίξεις το στόμα σου, γιατί δεν έζησες τη ζωή κανενός άλλου, ούτε περπάτησες με τα παπούτσια του, για να έχεις το δικαίωμα να τον κρίνεις. Πριν πεις κάτι για κάποιον, σκέψου το δύο φορές και αν δεν είσαι σίγουρος για το παραμικρό, μη μιλήσεις και κυρίως μη το κρίνεις, γιατί κρίνοντας άσχημα κάποιον χτίζεις ανυποψίαστα το δικό σου άγνωστο μέλλον.
Και να σου πω και κάτι τελευταίο; Αν είναι η τελειότητα έτσι όπως είσαι εσύ, εγώ προτιμώ να παραμείνω όπως είμαι. Με τα λάθη μου και τα ελαττώματα μου, γιατί εμένα δε με νοιάζει να γίνω τέλεια. Εμένα μου αρκεί να είμαι αληθινή και να ζω ελεύθερη, χωρίς να με επηρεάζουν τα στίγματα που μου χρεώνεις.
Ναι, εσύ. Σε σένα τον “τέλειο” μιλάω…
