Γράφει η Blonde Commando
Μάζεψα σε μια σακούλα όλα τα αξεσουάρ του ηλεκτρονικού τσιγάρου. Τρεις μήνες άκαπνη δεν θυμάμαι καν τη μηχανική κίνηση που έκανα για να καπνίσω, αν και βλέποντας μια παλιά φωτογραφία διαπιστώνω ότι το έκανα με στυλ. Μάλλον είναι χάρισμα να υποκύπτεις με το δικό σου προσωπικό τρόπο στις δικές σου υπερβολές.
Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι είναι μέρος του χαρακτήρα μου να ζω τα πάντα με μεγάλες ταχύτητες και να εξερευνώ τα όριά μου με τον ίδιο τρόπο που η προσωπικότητά μου είναι συγχρόνως ροζ και σκοτεινή και η συμπεριφορά μου θυμίζει τη μία άγγελο και την άλλη διάβολο.
Κάπως έτσι λοιπόν πέταξα και το τσιγάρο. Και αυτό το φθινόπωρο άρχισα να τακτοποιώ τις ντουλάπες και να πετάω παλιά αντικείμενα.
Για να αρχίσω νέα κεφάλαια στη ζωή μου ήθελα να ξεφορτωθώ τα παλιά. Το έκανα με έναν τρόπο που θύμιζε εξορκισμό, πετώντας με ανακούφιση εκείνο το λευκό φόρεμα που φορούσα το βράδυ που γνώρισα το μεγάλο μου έρωτα, τα δεκάδες ροζ μπουκαλάκια στο μπάνιο που ποτέ δεν χρησιμοποίησα μέχρι που έπαψε να μυρίζει το περιεχόμενό τους και κυρίως οτιδήποτε είχε χαλάσει κι ας ήταν κάποτε το αγαπημένο μου αντικείμενο.
Χρόνια τώρα κάνω το ίδιο πράγμα. Πετάω ρούχα, αντικείμενα, καταστάσεις αλλά και ανθρώπους. Πάντα πετούσα ό,τι χαλούσε γιατί η ύπαρξή του μου θύμιζε ότι τα πάντα μπορούν να καταστραφούν τελικά. Κι όπως καταστρέφονται, σπάνε ή φθείρονται τα αντικείμενα καμιά φορά καταστρέφονται και οι σχέσεις ή η ζωή μας γενικότερα. Χρειάζεται αρκετό χρόνο και πολλή δουλειά με τον εαυτό σου για να αποδεχτείς τη δημιουργική καταστροφή ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου. Όπως ακριβώς συμβαίνει στη φύση που πεθαίνει το χειμώνα και αναγεννάται την άνοιξη.
Κάπως έτσι βρίσκομαι φέτος το φθινόπωρο να βάζω το σελιδοδείκτη σε ένα νέο κεφάλαιο. Τίποτα δεν μαρτυρά θλίψη ή εγκατάλειψη. Όλα αυτά που μου τη θύμιζαν πετάχτηκαν από τη ζωή μου σε μια θαρραλέα τακτοποίηση λογαριασμών. Παθιάστηκα με καινούριους στόχους και έπαψα να πενθώ για το τέλος των παλιών. Έδιωξα τους τοξικούς ανθρώπους. Πέταξα το τσιγάρο και αγόρασα καινούριο ημερολόγιο στόχων.
Αλλά τίποτα δεν λάμπει περισσότερο σε έναν άνθρωπο από τη διάθεση για δράση, αυτό το έντονο πάθος που μας πιάνει συνήθως μετά από μια περίοδο που είχαμε χάσει την όρεξή μας και τα μερόνυχτα κυλούσαν βαριά με δάκρυα φτιαγμένα από υδράργυρο. Το ένστικτό μου, μου λέει ότι μία εποχή με θαρραλέα ξεκινήματα και χαμόγελα, με απαλλαγή από το παρελθόν και το βλέμμα στο μέλλον έχει ήδη αρχίσει.
Όμως οι ήττες μου, τα σημάδια μου, τα διδάγματά τους, τα αποτυπώματα, οι θύμισες θα είναι εκεί μαζί μου. Γιατί ακόμη και αυτά τα έζησα έντονα με το δικό μου τρόπο. Κι είναι αυτός ακριβώς ο τρόπος που τα κάνει μοναδικά και πολύτιμα… Αλλά στη ζωή τα πάντα φθείρονται, καταστρέφονται ή τελειώνουν. Και κάθε μικρός θάνατος αναζοπυρώνει μέσα μας τη φλόγα της ζωής.
