Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Τον τελευταίο καιρό κανείς δεν μιλάει. Όλοι ξαφνικά έχουν σιωπήσει. Στις πιο σημαντικές μέρες της ζωής μου όλοι έχουν σφραγίσει τα στόματα τους. Και εγώ, η τελείως χαζή, που νόμιζα αυτό το κλισέ, « στα εύκολα μα και στα δύσκολα» κάθομαι τώρα παρατηρητής του έργου μου. Είμαι ευτυχισμένη.
Λάμπω και ξαφνικά είμαι τόσο μόνη όσο δεν περίμενα. Ψάχνω εκείνους που θέλω να μοιραστώ την ευτυχία μου και δεν βρίσκω κανέναν.
Βρε λες; Αναρωτιέμαι.
Λες τελικά αυτό που λένε πως όταν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος φοβούνται οι γύρω σου και φεύγουν να είναι αλήθεια; Μάλλον ναι, μα δεν με νοιάζει. Για πρώτη ίσως φορά στη ζωή μου, σε ένα όχι και τόσο μεγάλο ξεκαθάρισμα, είμαι ουσιαστικά και ολοκληρωτικά ευτυχισμένη και ελεύθερη. Οι αποφάσεις πάρθηκαν και δεν με νοιάζει αν ακούγομαι τρελή ή οτιδήποτε. Δεν φοβάμαι πια και δεν θέλω ανθρώπους με μισές κουβέντες.
Θέλω ανθρώπους με μπέσα, τσαγανό και άποψη. Κι όσο περίεργο κι αν ακούγεται και αυτό κάποια στιγμή απλά βαριέμαι να ασχολούμαι με ανθρωπάκια. Και ένα από τα ανθρωπάκια ήσουν και εσύ. Σου μίλησα πολλές φορές, προσπάθησα να δω αν έχεις πράγματι να μου πεις κάτι. Ήθελα να ακούσω κάτι από εσένα, μια δικαιολογία βρε παιδί μου, μα δεν είχες μπέσα.
Τώρα πια δεν θέλω όμως τίποτα. Δεν είναι κακία ούτε τίποτα, μονάχα ένα μικρό παράπονο μα ανούσιο και αυτό. Εγώ θα είμαι καλά. Πραγματικά καλά αυτή το φορά. Θα κοιτάξω μπροστά και θα προχωρήσω. Και σε αυτό το μπροστά δεν σε θέλω σίγουρα δίπλα μου.
Όμως όταν αποφασίσεις να ξανάρθεις, όταν αποφασίσεις να χτυπήσεις πάλι την πόρτα μου, να έχεις κάτι να μου πεις. Όχι δικαιολογίες, ούτε μισόλογα. Θέλω λόγια με μπέσα. Όταν ξανάρθεις, φρόντισε να έχεις κάτι να μου πεις. Σοβαρό και γεμάτο ειλικρίνεια.
