Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Υποκρισία…παντού.
Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου.
Ότι κι αν διαβάζεις νιώθεις ότι αν δώσεις μπουνιά στο μαχαίρι δεν θα νιώσεις τον πόνο.
Νιώθεις το δούλεμα μεταξύ φίλων γνωστών λοιπών.
Ενίοτε αντιλαμβάνεσαι τον χλευασμό και;
Δεν γουστάρεις να αντιδράς πλέον.
Γιατί είσαι χέστης;
Όχι, γιατί έχεις μπουχτίσει να δίνεις απαντήσεις σε χαζές ερωτήσεις, γιατί ξέρεις πως στην ουσία τίποτα ρε φίλε δεν θα αλλάξει, και το θέατρο της Δευτέρας θα συνεχίζεται.
Θίγεται η κοινωνία από όσα συμβαίνουν γύρω όταν η κοινωνία είμαστε εμείς.
Κλαίμε πάνω από τα πτώματα ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μας λες και μας βλέπουν, και θα μας πουν ευχαριστώ.
Ίσα την δική μας ψυχή κοιτάμε να απαλλάξουμε από ενοχές, κι έπειτα μια βότκα πορτοκάλι με άρωμα κι πάλι.
Λέμε στους γνωστούς κι αγνώστους πόση θλίψη κουβαλάμε για την ζωή που δεν ζούμε αλλά ονειρευόμαστε.
Λες και δεν ξέρουμε πως τα όνειρα είναι δωρεάν.
Ναι τσάμπα δώρο είναι.
Το φαντάζεσαι και αν σου κάτσει αλλάζεις οικογένεια, φίλους, ζωή και θρησκεία ακόμη.
Αυτοί είμαστε και ας μας ενοχλεί η αλήθεια.
Οπότε μας συμφέρει την κάνουμε σημαία κι όταν δεν μας συμφέρει την λέμε Τσούλα.
Και αυτή με τη σειρά της, κάνει μπρα ντε φερ.
Καλά μας κάνει.
Γουστάρει.
