Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να θυμάσαι πως όταν ρισκάρεις να την τιμωρήσεις με σιωπή και απόσταση, μπορεί να σου κάνει το χατίρι και να κάνει τη σιωπή, σιγή και την απόσταση, αγεφύρωτη.
Στην αρχή το κάνεις για να την τιμωρήσεις. Για να της δείξεις πόσο σε πλήγωσε, πόσο σε απογοήτευσε. Σκέφτεσαι πως αν φύγεις, αν σωπάσεις, θα καταλάβει τι έχασε. Θα τρέξει πίσω σου, θα σε διεκδικήσει, θα καταλάβει το λάθος της.
Μα ξέρεις κάτι; Η σιωπή σου δεν είναι πάντα όπλο. Καμιά φορά είναι η ίδια η καταστροφή σου. Γιατί αν τη μάθεις να ζει χωρίς εσένα, μπορεί να το συνηθίσει. Αν της δώσεις απόσταση, μπορεί να τη γεμίσει με κάτι άλλο. Και τότε, η σιωπή σου θα πάψει να έχει δύναμη και η απόσταση θα γίνει άβυσσος.
Κάθε φορά που την τιμωρείς με απουσία, ρισκάρεις να χάσεις τη θέση σου στη ζωή της. Κι αν εκείνη διαλέξει να μην πολεμήσει πια, αν αποφασίσει πως η σιωπή σου είναι η απάντησή σου και η απόστασή σου λύση, τότε τι κάνεις; Αντί για πόνο, της χαρίζεις ελευθερία. Αντί για αναμονή, της δείχνεις την πόρτα.
Ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι στρατηγικής. Δεν είναι παρτίδα που μετράς κινήσεις για να κερδίσεις. Είναι τολμηρό άνοιγμα ψυχής και έκθεση στις αλήθειες σου. Κι αν κάποτε διαλέξεις να φύγεις, να το κάνεις γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος, όχι για να δοκιμάσεις την αντοχή της.
Γιατί μερικές γυναίκες δεν θα περιμένουν να σε δουν να γυρίσεις. Θα αποδεχτούν την απόφασή σου και θα προχωρήσουν. Κι όταν καταλάβεις πως η σιωπή σου έμεινε αναπάντητη και η απόσταση έγινε χάσμα, θα είναι αργά να γυρίσεις πίσω.
Κάποιες φορές, το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να υποτιμάς πόσο εύκολα μπορεί να συνηθίσει μια γυναίκα την απουσία σου. Γιατί αν της κάνεις τη χάρη να φύγεις, ίσως να μην υπάρχει πια γυρισμός.
