Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θα σου χαρίσω τον προορισμό που τόσο αναζητάς. Δώρο σου κι ο χάρτης, δώρο σου κι η θέα από ψηλά. Εγώ θα μείνω να ζήσω τις στιγμές. Τις στιγμές που φτιάχνουν εκείνο το ψηφιδωτό που, με άλλα λόγια, λέγεται ζωή.
Κουράστηκα να χάνω το ενδιάμεσο της διαδρομής. Να θυσιάζω τις μέρες, τα μικρά σημάδια, τις ανάσες που σε κάνουν να νιώθεις δυνατός. Να ξεχνάω ότι η αυτογνωσία δεν χρειάζεται θριαμβευτικούς προορισμούς. Χρειάζεται μόνο αλήθεια και λίγη παραπάνω τόλμη να μείνεις παρών.
Ξέρεις κάτι; Δεν με νοιάζει αν δεν έχω να σου αποδείξω επιτεύγματα. Δεν ψάχνω πια μεγάλες νίκες που θα γίνουν αφίσες στον τοίχο. Αν είναι να κερδίσω κάτι, θέλω να είναι οι μικρές στιγμές. Εκείνες που κρύβουν όλη τη δύναμη και την αυτοβελτίωση που έψαχνα αλλού.
Αυτό το φως που κρατάω τώρα στο χέρι μου είναι το δικό μου σύμβολο. Είναι η δική μου επιλογή να μην ζω μόνο για το αύριο. Να στέκομαι στο σήμερα, να μαζεύω εικόνες και συναισθήματα που με γεμίζουν. Να θυμάμαι ότι η διαδρομή αξίζει, όσο δύσκολη κι αν φαίνεται.
Κι αυτό που θα κερδίσω; Τις στιγμές. Αυτές που θα λέω κάποτε ότι έδωσαν αξία στη ζωή μου. Που με έκαναν να νιώθω περήφανη για τις αποφάσεις μου, για το πείσμα μου να μη χάσω το παρόν κυνηγώντας το τέλειο μέλλον.
Γιατί η ζωή δεν είναι προορισμοί. Η ζωή είναι οι επιλογές που κάνεις κάθε μέρα. Είναι οι μικρές νίκες που δεν φωνάζεις, αλλά τις κουβαλάς μέσα σου σαν απόδειξη ότι άντεξες. Είναι η αυτογνωσία που κέρδισες όταν άπλωσες το χέρι σου στο φως και δεν φοβήθηκες να καείς.
Κι εγώ, σ’ το λέω, δεν θα ζητήσω τίποτα παραπάνω. Να νιώθω. Να μαζεύω στιγμές, όσο οι άλλοι θα ψάχνουν τον τέλειο προορισμό.
