Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Είναι κι αυτά τα βράδια που σκέφτομαι εσένα. Τις ώρες που καθόμασταν μαζί στον καναπέ, τα αγγίγματα μας και όλα αυτά τα μικρά που μου έδινες, χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Μέσα από τις μικρές σου πράξεις, συνειδητοποίησα πως σε αγαπώ περισσότερο για τα λίγα. Για τις στιγμές που δεν φαίνονται μεγάλες σε κανέναν άλλον.
Μια απλή καλημέρα που με ξυπνά από τον παγωμένο ύπνο και θερμαίνει το σώμα μου, ιδιαίτερα όταν δεν είσαι δίπλα μου. Ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή μέσα από τις συζητήσεις που κάνουμε, μου δίνει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο που δεν θέλω να σταματήσω να βλέπω.
Όταν λες το όνομα μου, μέσα από τα μάτια σου βλέπω έναν μικρό παράδεισο που με κάνει να πετώ και να σβήνουν όλα τα σύννεφά του.
Κι ο τρόπος που χαϊδεύεις το κεφάλι μου όταν βρισκόμαστε ξάπλα, ψιθυρίζοντας το αγαπημένο μας τραγούδι μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.
Δεν φοβάμαι πια.
Όσο βρίσκεσαι δίπλα μου, το αύριο δεν μοιάζει να είναι μακριά.
Μοιάζει ήδη εδώ.
