Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Να μιλήσουμε όπως τα παλιά, όπως τους παλιούς έρωτες. Αθεράπευτα ρομαντικοί χαρακτήρες, όπως εκείνοι των γνωστών ταινιών, εμπνευσμένοι από την αθωότητα μιας άλλης εποχής. Χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές, χωρίς προγραμματισμένα ραντεβού μέσω μηνυμάτων. Θέλω να μιλήσει η καρδιά μας, όπως αγαπούσαν παλιά.
Μια τυχαία συνάντηση στους παλιούς δρόμους που δεν ήταν προγραμματισμένη. Μια αγνή γνωριμία. Ένας νέος έρωτας. Τα πρώτα γράμματα, ο τρόπος γραφής που οδηγεί από σειρά σε σειρά λέξεων γεμάτων αγάπη και που στο τέλος, ακολουθεί η ώρα και το μέρος που ήλπιζαν πως θα ξαναβρεθούν. Χωρίς να σκέφτονται τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Έχοντας μόνο τον φόβο αν θα τιμήσουν τον χρόνο με την παρουσία τους και θα βρεθούν στο ραντεβού.
Ο φόβος τότε δεν ήταν απόρριψη, αλλά αναμονή. Δεν σκεφτόσουν αρνητικά. Κυλούσε στο μυαλό σου αβίαστα η ιδέα ότι θα έρθει. Πήγαινες στο σημείο συνάντησης και η αίσθηση του χρόνου δεν μετρούσε λεπτά, αλλά χτύπους καρδιάς.
« θα καταφέρει να έρθει ή την/τον κράτησε πίσω η ζωή ; ».
Ο φόβος είχε τη δική του ομορφιά, ήταν ένδειξη ότι κάτι αξίζει.
Ας το παραδεχτούμε, ζηλεύουμε εκείνη την εποχή. Κι αν όχι εσείς, τη ζηλεύω εγώ. Μπορεί να είμαι νέος, αλλά επιλέγω βιβλία ή ταινίες που με ταξιδεύουν σε εκείνα τα χρόνια. Η καρδιά μου πάντα θα αναζητά κάτι παλιό. Είμαι γεννημένος για εκείνη την εποχή. Ίσως γι’ αυτό δεν ανήκω εντελώς στο σήμερα, κι αν η εποχή εκείνη δεν επιστρέψει ποτέ, εγώ θα συνεχίσω να αγαπώ σαν να μπορεί.
