Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Το πραγματικό θαύμα δεν είναι να ερωτευτείς. Αυτό, λίγο πολύ, συμβαίνει. Το δύσκολο είναι να ερωτευτείς εκείνον τον άνθρωπο που σε κοιτάει και σου επιστρέφει έναν εαυτό που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε. Που δεν σου δείχνει αυτό που θέλεις να είσαι, αλλά αυτό που ήσουν πάντα και απλώς είχες ξεχάσει.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε θέλουν όπως σε φαντάστηκαν. Και υπάρχουν κι εκείνοι οι σπάνιοι που σε βλέπουν όπως είσαι, ακόμα κι όταν εσύ δεν τολμάς. Αυτοί δεν σε ερωτεύονται για τις επιδόσεις σου, για την εικόνα σου, για το αφήγημα που έχεις στήσει. Σε ερωτεύονται για κάτι πιο βαθύ. Για εκείνη τη σιωπηλή δύναμη που δεν ήξερες ότι εκπέμπεις. Για την τρυφερότητα που δεν διαφήμισες ποτέ. Για την αλήθεια σου, ακόμα κι όταν δεν είναι βολική.
Και κάπως έτσι συμβαίνει το παράξενο. Δεν προσπαθείς να αποδείξεις τίποτα. Δεν παλεύεις να γίνεις κάτι άλλο. Δεν αγχώνεσαι αν είσαι αρκετός. Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν σου ζητά να αλλάξεις. Σου ζητά απλώς να μείνεις. Να υπάρξεις. Να φανερωθείς.
Αυτός ο έρωτας δεν κάνει θόρυβο. Δεν έρχεται με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Έρχεται με μια αίσθηση οικειότητας που σε αποδιοργανώνει. Με μια ηρεμία που δεν μοιάζει με συνήθεια. Με ένα βλέμμα που σου λέει «σε βλέπω», κι εσύ καταλαβαίνεις ότι δεν εννοεί μόνο αυτό που φαίνεται.
Το θαύμα δεν είναι να σε διαλέξουν. Είναι να σε καταλάβουν. Να ανασύρουν από μέσα σου κομμάτια που δεν ήξερες ότι αξίζουν να αγαπηθούν. Και τότε, χωρίς δράμα, χωρίς υπερβολή, ερωτεύεσαι όχι μόνο εκείνον. Ερωτεύεσαι κι εσένα, για πρώτη φορά, σωστά.
