Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν φοβάμαι να σ’αγαπήσω.
Ούτε και να σ’ερωτευτώ φοβάμαι.
Ρίσκο και τα δυο, αλλά το παίρνω έτσι, γιατί μπορώ ακόμα να ρισκάρω και να νιώθω ζωντανή.
Ρίσκο κι ας μετράω ακόμα σημάδια και πληγές από μέρες περασμένες και καιρούς χθεσινούς.
Μονό που να… Ένα μόνο φοβάμαι!
Μην γίνεις η αδυναμία μου!
Ναι, αυτό είναι το μόνο που φοβάμαι όταν κλείνομαι στην αγκαλιά σου.
Όταν χώνομαι εκεί, στον καναπέ και βάζω το πρόσωπό μου στο λαιμό σου, και με κρατάς.. εκείνη τη στιγμή, είσαι όλες μου οι αδυναμίες.
Όλα μου τα ευάλωτα σημεία.
Είναι η στιγμή που αφήνομαι και παραδίνομαι..
Μην γίνεις η αδυναμία μου!
Ξέρεις, τις νύχτες που μοιραζόμαστε το ίδιο μαξιλάρι, εκείνες τις νύχτες που έχουν για μυρωδιά τον ιδρώτα από τον έρωτά μας, όταν αποκοιμόμαστε και με κρατάς πάνω σου σφιχτά..
Όταν αναζητώ το άγγιγμά σου, μέσα στη νύχτα για να σε νιώσω..
Τότε είσαι η αδυναμία μου..
Και ξέρεις, ο άνθρωπος έχει αντιστάσεις και στην αγάπη και στον έρωτα.
Μόνο στην αδυναμία του δεν έχει αντιστάσεις ο άνθρωπος…
Κι εμένα η αδυναμία μου, γίνεσαι εσύ.
