Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη.
Ξέρεις… Κουράστηκα να κάνω υπομονή. Κουράστηκα να περιμένω…
Κουράστηκα να προσμένω απλά έναν ίσκιο σου… Να έρθεις θέλω! Εδώ σε θέλω! Εδώ! Δίπλα μου, μαζί μου πως το λένε; Να μου κρατάς το χέρι, να σε αγγίζω, να με χαϊδεύεις, να ξυπνάω και να κοιμάμαι μαζί σου, να αναπνέω εσένα, να σε αισθάνομαι, να σε γεύομαι… Εσένα θέλω! τ’ ακούς; ολόκληρο, χωρίς κενά, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Ολοκληρωτικά! Όχι για πάντα. Το για πάντα τρομάζει τον κόσμο. Τρομάζει κι εσένα! Όχι, όχι… Για όσο αντέχεις να σε αγαπάω, για όσο αντέχω να σε θέλω. Όχι για πάντα. Το για πάντα μου βάζει όρια και στην αγάπη όρια δεν υπάρχουν! Δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος, δεν υπάρχει χρονικό πλαίσιο. Στις σχέσεις, ναι, υπάρχουν όλα. Υπάρχει χρονική ακολουθία, υπάρχει εξέλιξη, αλλαγή, φθορά ή σήψη. Στην αγάπη όμως… Η αγάπη δεν πρέπει να γνωρίζει σύνορα και φραγμούς. Δεν πρέπει να έχει όρια. Δεν υπάρχει ρατσισμός σε αυτήν ούτε επιλογές.
Η αγάπη είναι μια τρικυμισμένη θάλασσα που πνίγει όποιον έχει μέσα της και δεν της αφήνεται ολοκληρωτικά.
Όταν αγαπάς αληθινά, απλά αγαπάς χωρίς αύριο, χωρίς τώρα, χωρίς ποτέ και χωρίς πάντα. Αγαπάς πέρα από τον χρόνο και τις λέξεις! Πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό! Η αληθινή αγάπη είναι καθαρό συναίσθημα για αυτό και δεν την ντύνεις με τους εγωισμούς σου, τα θέλω και τα πρέπει σου! Η αληθινή αγάπη δεν χωράει στις σκέψεις σου μονάχα στα όνειρα σου – εκεί βρίσκει διέξοδο να τρέξει και να απλωθεί, να ξεδιπλωθεί και να αποκαλύψει την απεραντοσύνη της χωρίς να τρομάξει κανέναν και τίποτα. Βλέπεις, τα καθαρά συναισθήματα ανέκαθεν τρόμαζαν τον κόσμο… Και πληγώνουν, συνήθως, αυτούς που τα αισθάνονται. Για αυτό όταν κάτι είναι τόσο αληθινό και δυνατό ο κόσμος θέλει να το κρύβει, να το πατάει, να το συνθλίβει, να το εξοντώνει. Να μην μπορεί να τον τρομάζει. Να το κάνει ένα με το χώμα, ένα με τη γη για να πατάει ήσυχος από πάνω του χωρίς να φοβάται τίποτε πια. Έτσι έμαθε να κάνει ο κόσμος. Έτσι έκανες κι εσύ…
Και τώρα… Κοιτά με! Εδώ είμαι! Ριγμένη στο χώμα που με πέταξες! Γυμνή και γδαρμένη από τα λόγια και τις πράξεις σου, ακουμπισμένη στο ίδιο σημείο που με άφησες φεύγοντας, όταν δεν γύρισες καν να κοιτάξεις πόσο με πονούσε η φυγή σου! Εδώ είμαι! Μικρή κι ασήμαντη για να πατάς πάνω μου χωρίς να σε ενοχλώ, χωρίς να διαμαρτύρομαι, χωρίς τίποτα πια.
Εδώ είμαι! Πάτα με! Εδώ! Για πάντα…
LoveLetters
