Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
“Θα”.
Εκείνο που υπόσχεται, που μαγεύει, που ταξιδεύει.
“Θα”.
Εκείνο που σπέρνει θύελλες και θερίζει ανέμους. Εκείνο που φουσκώνει θάλασσες και γεμίζει φως τον σκοτεινό ουρανό.
“Θα”.
Εκείνο το δισύλλαβο καθίκι, που τρυπώνει και φωλιάζει και φουσκώνει και ξεφουσκώνει στήθια. Πεταρίζει καρδιές, παίρνει μυαλά και σκορπάει ελπίδες.
“Θα”.
Και το “τώρα” ξεχασμένο. Σκονίζεται και τυραννιέται. Βλέπει να περνάνε από μπροστά του καμαρωτά όνειρα και φτιασιδωμένες υποσχέσεις. Κι εκείνο, σωστός λέτσος, σε μια γωνιά περιμένει.
Τι;
Κανείς δεν ξέρει.
“Θα” δούμε.
Και δεν είδαμε ποτέ. Παρά μονάχα φουσκώναμε τα κεφάλια μας και οραματιζόμασταν.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πρόβλημα. Τα όνειρα θέλουν πράξεις. Και οι πράξεις γίνονται στο “τώρα”.
Το “θα” είναι μια υπέροχη ερωμένη, δεν μπορείς να βασιστείς πάνω της, αλλά ξέρεις πως όταν την βρεις θα περάσεις καλά.
Ας ελπίσουμε απλώς οι μέλλοντες που “θα” έρθουν, να είναι ελαστικοί μαζί μας.
Αφήσαμε πολλά “τώρα” να σκορπίσουν γύρω μας.
