Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Δεν μου αρέσει να κάνω τη κακιά αλλά είναι κάποια πράγματα που τα βλέπω και μου γυρίζουν τα μυαλά. Μου τη σπάει να βλέπω ανθρώπους να καταπιέζουν βασικά τους πιστεύω, βασικές τους καθημερινές ανάγκες γιατί δήθεν αγαπούν το άτομο που έχουν δίπλα τους. Καλοί μου άνθρωποι, αν είχατε τον σωστό άνθρωπο δίπλα σας δεν θα χρειαζόταν να καταπιέσετε τίποτα. Όλα θα κυλούσαν όμορφα, αβίαστα και ειρηνικά.
Πόσες φορές να σου κάνει τη μαλακία και εσύ ακόμα να κάθεσαι εκεί και να λες πως τον/την αγαπάς; Να σου πω κάτι που δεν αγαπάς; Εσένα! Δεν γίνεται να σου κάνει του κόσμου τις ιδιοτροπίες, να σου φορτώνει όλες του/τις ανασφάλειες, να να μην δίνει δεκάρα για το τι σου αρέσει εσένα και τι όχι και εσύ ακόμα να λες πω όταν αγαπάς τον άλλον θα υπομείνεις τα πάντα.
Δεν πάει έτσι και συγγνώμη αν σου διαλύω το ροζ συννεφάκι. Βέβαια και θα κάνουμε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, δεν βγαίνει αλλιώς η κατάσταση. Αλλά όταν είστε μία καλά και δέκα χάλια, άστο να πάει στο καλό, μη σου πω και στο διάολο. Όταν θα σου φύγουν οι υποτιθέμενες πεταλούδες που μεταξύ μας νομίζω πως με όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα, έχουν αυτοκτονήσει, θα καταλάβεις πως το αντικείμενο του πόθου, δεν είναι παρά μία μπάλα που θα έπρεπε να είχες σουτάρει καιρό τώρα.
Και επειδή το κουράσαμε, μόνο σου βάζεις τρικλοποδιές του εαυτού σου. Άνοιξε τα μάτια σου και πήγαινε πάρα κάτω. Δεν τα συγχωρούμε όλα γιατί δήθεν κολλήσαμε. Ξεκολλάτε, δεν είστε αυτοκόλλητα.
