Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Θα μπω κατευθείαν στο θέμα, χωρίς τον πρόλογο, που πάντα συνηθίζω.
Λοιπόν, το να πίνεις μέτριο τον καφέ σου, το καταλαβαίνω και το σέβομαι – παρ’ όλο που εγώ τον πίνω σκέτο εδώ και μια δεκαετία.
Θες, βρε αδερφέ, μια μικρή δόση γλύκας σ’ αυτή την καθημερινή σου συνήθεια κι επειδή οι γευστικοί σου κάλυκες δεν είναι των άκρων, δε γουστάρουν ούτε την πολλή πίκρα, αλλά ούτε και την πολλή γλύκα.
Σύμφωνοι, μαζί σου!
Πάμε παρακάτω. Χειμώνα – καλοκαίρι κάνεις ντουζ με χλιαρό νερό.
Οκ, κανένα πρόβλημα και σ’ αυτό. Είναι μια safe επιλογή, για να το απολαύσεις. Ούτε να βγεις με εγκαύματα δευτέρου βαθμού, ούτε να τουρτουριζεις σαν ξεχασμένος λουόμενος στην παραλία με μαγιό, Δεκέμβριο μήνα.
Ως εδώ τα πάμε καλά, νομίζω.
Όμως, ρε φίλε, να νιώθεις χλιαρά και να βιώνεις με μέτρο τα συναισθήματά σου, πώς το κόβεις;
Ζεις ή απλά υπάρχεις; Και πώς στο κάλο το καταφέρνεις αυτό; Με ροοστάτη; Άνθρωπος είσαι, μωρέ! Όχι φωτιστικό! Και πού το κρύβεις αυτό το μαραφέτι, που ρυθμίζει την ένταση των όσων νιώθεις, σε μέτριο mode;
Και κυρίως, γιατί να το κάνεις αυτό;
Άσε, ξέρω. Είναι ασφαλής τακτική, θα μου πεις.
Όχι, φίλε μου. Δε σε ζηλεύω καθόλου γι’ αυτή σου την… εφεύρεση. Μάλλον σε λυπάμαι.
Είναι ευλογία να μπορείς να νιώθεις και να ανακαλύπτεις τη μαγεία της έντασης σε οποιοδήποτε συναίσθημα. Είναι πράγματι σπουδαίο, να μαθαίνεις τον εαυτό σου και να ξεπερνάς τα όρια, που εσύ ο ίδιος του έχεις θέσει,εξαιτίας του φόβου σου για το άγνωστο. Χρειάζεται γερό στομάχι και απαιτεί κότσια. Για στάσου μια στιγμή. Αυτό είναι, λοιπόν;
Σε τρομάζει μια “βαθύτερη” και ουσιαστικότερη γνωριμία με τον εαυτό σου; Μήπως επειδή είναι πιο… ανώδυνο το να ζεις, από το να βιώνεις; Όπως και να ‘χει το πράγμα, είναι δικαίωμά σου να ρυθμίζεις εσύ την ένταση των όσων ζεις, εφόσον έχεις βρει τον τρόπο. Και σίγουρα, λειτουργώντας έτσι, θα βγεις αλώβητος απ’ τη μάχη, που έδωσες εσύ για εσένα, μα και ολοσχερώς ηττημένος.
Και πάλι από εσένα. Τι λες; Αξίζει περισσότερο μια αστραφτερή πανοπλία, από μια… λαβωμένη ψυχή, που όμως κάθε της πληγή,είναι κι ένα της παράσημο. Κάθε της πληγή, είναι και μια κεκτημένη-πλέον – γνώση. Κάθε της πληγή, είναι μια ακόμη πτυχή του εαυτού σου. Είσαι εσύ. Και οφείλεις να σε μάθεις και να σε αγαπήσεις.
