Γράφει η Γεώρα
Θυμάσαι που σου είχα πει στην αρχή της σχέσης μας πως αυτό που θέλω είναι η ειλικρίνεια; Πως όπως στη ζητάω έτσι και εγώ θα σου την δώσω.
Θέλω λοιπόν να είμαι ειλικρινής μαζί σου, το προσπάθησα, ήθελα να το πνίξω βαθιά μέσα μου, να το ξεχάσω, να το διαγράψω. Όμως αυτό έστεκε εκεί μπροστά μου, κάθε φορά που σε κοιτούσα.
Το ψέμα σου! Η προδοσία σου. Με κοιτούσες στα μάτια και έλεγες πως υπήρχα μόνο εγώ. Και ύστερα ήρθε εκείνο το μήνυμα. Η αλήθεια μπροστά μου. Και έκανα υπομονή, έλεγα θα μου το πει, σε ξανά ρωτούσα, όμως για σένα υπήρχα μόνο εγώ, έλεγες.
Πόσο θέατρο έπαιζες μπροστά μου. Ώσπου ήρθε η τελευταία πράξη, έπρεπε να φανερωθεί η απάτη. Και σου έδειξα το μήνυμα. Και εσύ λέξη. Μ’ αγαπάς έλεγες, απλά έτυχε να τα φέρει η κακιά η ώρα και να με απατήσεις. Και εγώ έπρεπε να σε λυπηθώ, υποτίθεται.
Όμως με ενοχλεί όταν εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη και την καλοσύνη μου και θέλω να ξέρεις πως, όταν ένας άνθρωπος μπαίνει στη ζωή μας, ένας άνθρωπος φεύγει. Και επειδή εσύ έβαλες έναν τρίτο άνθρωπο ανάμεσά μας, είσαι αυτός που φεύγει από την δική μου τη ζωή γιατί αυτόματα έκανες χώρο να μπει ένας άλλος άνθρωπος στη ζωή μου.
Στο καλό λοιπόν εσύ και η ψεύτικη αγάπη σου. Στο καλό εσύ και η άθλια φτηνή απάτη σου!
