Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Όλοι μας λέμε πράγματα για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε καλά, ότι όλα είναι εντάξει. Μπορεί οι λέξεις να κρύβουν πολλά, αλλά ξέρεις, η φωνή δεν λέει πάντα ψέματα. Πρόσφατα άκουσα τον εαυτό μου σε μια ηχογράφηση και με σόκαρε το πόσο άδεια ακουγόταν η φωνή μου. Δεν ήταν πια η ίδια. Ίσως γι’ αυτό αποφάσισα να σταματήσω και το κάπνισμα. Όμως ακόμα και έτσι, τα μάτια είναι αυτά που πάντα μαρτυρούν την αλήθεια, ακόμα κι αν προσπαθούμε να την κρύψουμε.
Το είδα στα μάτια σου χθες βράδυ όσο σε κρατούσα αγκαλιά, εκείνο το κενό που άφησε κάτι που κάποτε τα γέμιζε. Δεν υπήρχε πια αυτή η λάμψη, αυτό το ζωντανό φως που τα έκανε να ακτινοβολούν. Και αυτό με πόνεσε πιο βαθιά απ’ όσο μπορώ να σου πω. Δεν θα ήθελα να σε δω έτσι. Θα ήθελα να σε βλέπω χαρούμενη, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Θέλω να ξαναδώ τη χαρά και τη λάμψη στα μάτια σου. Εκείνη τη λάμψη που φώτιζε τα πιο βαθιά σκοτάδια. Εκείνη τη λάμψη που τόσο ύπουλα σου έκλεψε..
Αν ανατρέξεις και συγκρίνεις τη φωνή σου με παλιότερες στιγμές, ακόμα και τότε που πάλευες με τόσα προβλήματα, θα δεις ότι υπήρχε κάτι ζωντανό σε σένα. Τώρα όμως, η αλλαγή είναι πιο βαθιά. Δεν είναι απλώς μια κακή φάση, είναι σαν κάτι μέσα σου να έσβησε. Κάτι που σκότωσε.
Κι εγώ μένω εδώ, προσκολλημένος στην φροντίδα σου. Σαν να προσπαθώ να φροντίσω ένα μικρό παιδί..
