Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν σου κράτησα κακία.
Ήσουν μία δική μου επιλογή και έτσι σε κράτησα.
Πίστεψα η ανόητη ότι μπορεί να κατανοήσεις το βάθος των συναισθημάτων μου.
Μα για να κατανοήσεις συναισθήματα, πρέπει να έχεις κιόλας.
Κι εσύ δεν είχες, για εμένα τουλάχιστον.
Γι’ αυτό κι έφυγα μακριά.
Γιατί όποιος μου στερεί την αγάπη, δεν αξίζει να είναι στην ζωή μου, δεν αξίζει να στέκει δίπλα μου, κοντά μου.
Κρατάω μόνο την αγάπη στην καρδιά μου.
Τώρα αν βρέθηκες για λίγο κοντά μου και με πλήγωσες είτε με αδιαφορία, είτε με ψέματα, εγώ φταίω, γιατί υπήρχαν τα σημάδια κι εγώ δεν τα υπάκουσα.
Και μην νομίζετε πως δεν υπάρχουν σημάδια.
Πάντα υπάρχουν και πρέπει να τα διαβάζουμε.
Τώρα αν θέλουμε να γλύφουμε λιγάκι απ’ το γλυκό παραβλέποντάς τα, εμείς φταίμε.
Γι’ αυτό δεν με προδίδει κανένας, γιατί δεν του το επιτρέπω.
Διαβάζω για σχέσεις που ματώνουνε και λέω: “τι κάνετε ρε παιδιά; Πώς το επιτρέπεται αυτό στον εαυτό σας;”
Γιατί ότι μας κάνουν εμείς το επιτρέπουμε και μετά τρέχουμε πανικόβλητοι και ωρυόμαστε.
Νιώθω τόσο ήρεμη και τόσο ασφαλής που κανένας δεν μπορεί να με αγγίξει.
Αγαπώ σημαίνει αγαπώ τον εαυτό μου και επειδή τον αγαπώ πρέπει και να μάθω να τον προστατεύω.
Ειδάλλως αγαπάω λάθος.
Κι αν αγαπάω λάθος, θα με προδίδω συνέχεια και επαναλαμβανόμενα.
Γι’ αυτό κι εγώ δεν σου κρατάω κακία, γιατί όλο το λάθος είναι δικό μου.
Για όλες τις φορές που ήσουν αγενής και δύστροπος εγώ φταίω που σ’ ανέχτηκα και σ’ αγαπούσα.
Γιατί πίστεψα ότι η αγάπη μου αρκούσε και για τους δύο μας.
Και τώρα που έφυγες οι λέξεις με πνίγουν.
Θα ‘ρθει κάποια στιγμή η ώρα που θα μπορώ να βγάλω όλες αυτές τις λέξεις που πνίγονται στον ουρανίσκο μου και κατακλύζουν το είναι μου.
Τότε θα μπορώ να ανασάνω!
