Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Για κάνε μια παύση! Μη τρέχεις τόσο βιαστικά, πάρε μια ανάσα, άσε το ρολόι να χτυπάει μόνο για τον εαυτό του. Κάντο έτσι για πείσμα, κόντρα σε όλους και όλα! Πάρε μια καρέκλα, ζέστανε μια κούπα καφέ και απόλαυσε τη βροχή που πέφτει απαλά στο χώμα για να το δροσίσει. Άσε τις σταγόνες να γεμίσουν τη ψυχή σου χαρά και γαλήνη. Δες εκείνο το σύννεφο που χορεύει με τη βροχή, ανέμελο, παιχνιδιάρικο!
Τόσες καταιγίδες πέρασε η ψυχούλα σου, το ξέρω, δεν έχεις συνηθίσει να βλέπεις τη βροχή και να γαληνεύεις. Σου θυμίζει τις τρικυμίες στις οποίες κολύμπησες, στις οποίες νόμιζες πως θα πνιγείς, μα τα κατάφερες. Ήξερες πως ο φόβος δεν ήταν επιλογή. Ποτέ δεν ήταν. Έφυγες, κολύμπησες όσο πιο μακριά μπορούσες από εκείνον που σε έκανε να νομίζεις πως η ζήλια του ήταν επειδή σε αγαπούσε. Δεν σε αγαπάει όταν σε χτυπάει, όταν σε βρίζει, όταν δεν σε σέβεται. Ήρθε ο καιρός να ξαποστάσεις, να ησυχάσεις. Πάει, έφυγε, δεν χρειάζεται πλέον να διασχίζεις κύματα και θάλασσες αγριεμένες.
Μετά τη μπόρα, βγήκε ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο, ολοζώντανο με χρώματα μαγευτικά, μωβ, μπλε, πράσινο και ένα σωρό άλλα για να σου θυμίσουν πως οι ζωή έχει πολλές αποχρώσεις, που δυστυχώς κάποιες είναι πολύ πιο μουντές από κάποιες άλλες. Δεν πειράζει όμως. Πέταξες πια, τα φτερά σου είναι πλέον ανάλαφρα, μοιάζεις με εκείνο το πουλί που σε επισκέπτεται αραιά και που στο παράθυρο για να σου θυμίσει πως τώρα είσαι ελεύθερη, να πετάς και να ταξιδεύεις νοερά όπου εσύ γουστάρεις.
Δώσε στη ψυχή σου αυτές τις στιγμές που τόσο αναζητά. Δεν σου ταιριάζουν μάτια μου αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν το βάθος σου. Δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα πολλοί. Ή ευτυχία σου είσαι εσύ πρώτα. Πάρε ανάσες και απόλαυσε τα μικρά, καθημερινά. Τα άλλα θα έρθουν. Να είσαι σίγουρη, κάτι ξέρω!
