Γράφει η Πράξια Αρέστη
Ένα χαρακτήρα έχει ο κάθε άνθρωπος κι αυτός εξελίσσεται με τα χρόνια ή και αλλοιώνεται με βάση τις εμπειρίες του. Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι πάντα όμως σε κάθε κατάσταση και με κάθε άνθρωπο είμαστε διαφορετικοί. Αντιδρούμε διαφορετικά, νιώθουμε διαφορετικά, βγάζουμε άλλους “εαυτούς”.
Αυτό που αλλάζει στην ουσία δεν είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά οι συμπεριφορές μας. Γι’ αυτό πάντα κάποιοι θα έχουν καλή ιδέα για μας και κάποιοι άλλοι κακή εντύπωση.
Είναι με βάση αυτό που τους δείξαμε αλλά αυτό που τους δείξαμε δεν είναι παρά αντικατοπτρισμός του τρόπου που μας φέρθηκαν οι ίδιοι ή αυτού που νιώθαμε εκείνη τη στιγμή, καθώς η διάθεσή μας επηρεάζεται καθημερινά από πολλούς εξωτερικούς παράγοντες.
Δεν πρέπει να αφήνουμε μία κακή μας συμπεριφορά να επισκιάζει το χαρακτήρα μας και τα αίσθηματα που έχουμε για κάποιον. Μπορούμε να ζητήσουμε συγνώμη ή να δείξουμε ότι κάναμε λάθος.
Από την άλλη δεν μπορούμε να ανεχόμαστε συνεχώς κακές συμπεριφορές από άλλους ή να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα λάθη μας γιατί τότε το συγνώμη σταματά να σημαίνει κάτι.
Γι’ αυτό κάποιες σχέσεις φιλικές ή ερωτικές πάνε καλά και κάποιες άλλες είναι γεμάτες κακές στιγμές και δεν υπάρχει καλή επικοινωνία. Γι’ αυτό με κάποιους ανθρώπους είμαστε πιο κοντά και με άλλους όχι.
Αυτοί που επιλέγουμε να κρατάμε στη ζωή μας είναι αυτοί που μας βγάζουν ένα καλό εαυτό αλλά κι αυτοί που κατανοούν τις κακές μας συμπεριφορές.
Δείτε τον εαυτό σας πόσο αλλάζει κάποιες φορές από τη μία σχέση στην άλλη. Mε κάποιον δεν καταφέρνετε ποτέ να δείξετε τον καλύτερο σας εαυτό γιατί δε σας αφήνει να τον δείξετε με τη δική του συμπεριφορά.
Κάποια πράγματα σας ενοχλούν τόσο που δεν μπορείτε να μείνετε ανεπηρέαστοι. Και με άλλους τα πάτε μια χαρά και δίνετε τον καλύτερο σας εαυτό.
Καμία ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να είναι συνεχώς τέλεια, αν όμως, καταντάει αγχωτική και τοξική και δεν μπορούμε να μιλάμε άνετα, να είμαστε ο εαυτός μας και κάνουμε το ένα λάθος μετά το άλλο, προσπαθώντας να κρατήσουμε κάποιον στη ζωή μας, τότε ίσως δεν μας το βγάζει αυτός ο άνθρωπος να είμαστε ο εαυτός μας.
Ίσως να μη θέλει και ο ίδιος, να μη νοιάζεται και να δίνουμε μόνοι μας τη μάχη.
Αυτός που αγαπάμε πολλές φορές δεν είναι αυτός που χρειαζόμαστε. Αυτό μας φέρνει σε χάσμα με τον ίδιο μας τον εαυτό. Δίνουμε μία μάχη συνέχεια μέσα μας.
Από τη μία τον θέλουμε κι από την άλλη ξέρουμε ότι πάλι θα μας χειριστεί λάθος και θα μας πληγώσει και πάλι θα δείξουμε έναν κακό εαυτό και πάλι θα τον χάσουμε. Είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ. Απίστευτα ψυχοφθόρος και κουραστικός.
Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αντέχει διαφορετικά πράγματα, τον ενοχλούν διαφορετικά πράγματα, έχει διαφορετικό χιούμορ. Πάνω από όμως τελικά μετράει το πόσο μας θέλει στη ζωή του.
Αν μας θέλει στη ζωή του σημαίνει ότι μας παρατηρεί, ότι προσπαθεί να μη μας πληγώσει, ότι προσπαθεί να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί.
Όσα εμπόδια κι αν υπάρχουν που μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά του, υπάρχει πάντα τρόπος να μας κρατήσει κάποιος στη ζωή του αν θέλει και αν θέλουμε.
Πόσο θέλει όμως; Πόσες δυνάμεις έχει; Και πόσο ικανοποιημένοι θα μείνουμε τελικά εμείς από αυτή την προσπάθεια του.
Είναι όλα υποκειμενικά τελικά γιατί ακριβώς ο κάθε ένας είναι διαφορετικός. Πόσα θέλει να δώσει, πόσα θέλουμε εμείς.
Τα πράγματα είναι καλύτερα στις σχέσεις όταν ο εαυτός μας μπορεί να είναι ελεύθερος και χαλαρός και να πράττει χωρίς πολλές σκέψεις και φλυαρίες.
Για να δουλέψει μία οποιοδήποτε σχέση για όσο διαρκεί, χρειάζεται να υπάρχει χημεία στους χαρακτήρες όπως χρειάζεται και στο σεξ.
